اهل بيت (ع) عرشيان فرش نشين (فارسى) — الصفحة ٢١٣

خداوند ، علّتِ حقيقى

اغواگرى مىگويد :

من همهء آنان را گمراه مىكنم مگر بندگانت را كه گروهى از آنان مخلصان هستند « 1 » .

اين بندگانت ، معناى عام دارد و مخلصان به عنوان مصداق بارز ذكر شده‌اند نه تنها مصداق ، پس هركس مىتواند با تلاش و مجاهدت و رياضت و عبادت كارى كند كه به مقام عصمت دست يابد .

آنچه در عرصهء هستى يافت مىشود ، موهبت الهى است :

« وَ ما بِكُمْ مِنْ نِعْمَةٍ فَمِنَ اللَّهِ . . . » « 2 » .

و آنچه از نعمت ها در دسترس شماست از خداست . . .

ولى درجات مواهب و نعمت‌ها فرق دارد ، همچنانكه علل عادى بعضى از امور ، مشهود و معلوم است و علل پاره‌اى ديگر ، مخفى و نهان است .

خداوند ، علّتِ حقيقى

خداوند ، علّتِ حقيقى

انسان چيزى را با اختيار و تفويض خود مالك نمىشود كه خدا در تحقق آن نقشى نداشته باشد . هر موجود ممكنى به استناد به وجود واجب يافت مىشود و وقتى وجودش مستند به اوست ، بىترديد هر كمالى هم در اوست از اوست ، حتى فاعل حقيقىِ تعليم دانش‌هاى عادى هم خداست :

« عَلَّمَ الْإِنْسانَ ما لَمْ يَعْلَمْ » « 3 » .

[ و ] به انسان آنچه را نمىدانست تعليم داد .

( 1 ) - « لَأُغْوِيَنَّهُمْ أَجْمَعِينَ * إِلَّا عِبادَكَ مِنْهُمُ الْمُخْلَصِينَ » الحجر ( 15 ) : 39 - 40 . ( 2 ) - نحل ( 16 ) : 53 . ( 3 ) - علق ( 96 ) : 5 .