المراقبات في أعمال السنة (فارسى) — الصفحة ٢٣٨

[ خوش گمانى به خدا و تفاوت آن با بىمبالاتى در دين ]

او به خداست بايد از او دليل خواسته و بگويد : اگر واقعا چنين است پس چرا در مورد رزق خود خوش گمان نيستم - رزقى كه خداوند آن را تضمين نموده و با سوگند بر آن تأكيد كرده است . و اگر به عنايت و لطف و كرم او خوش گمانى ، اين صفات ، فقط مربوط به امور اخروى نيست و اگر در امور دنيايت نيز به كرم او معتقد هستى چرا وقتى اسباب رزق را از دست مىدهى مضطرب شده و به كرم او تكيه نمىكنى ؟ و چرا بخاطر حاجتهاى دنيوى اين همه غصه خورده و اندوهگين مىشوى ؟ و اگر پدر پولدار و با محبتى كه روزى تو را تضمين كرده بود ، داشتى ، به سخن او اعتماد و ضمانت او را قبول نمىكردى ؟ آيا عنايت خدا را كمتر از لطف پدرت مىدانى ؟ يا مىترسى ناتوان باشد ! يا احتمال مىدهى از تو دريغ كند ! يا باور ندارى كه او ارحم الراحمين ، تواناترين قدرتمندان و بخشنده‌ترين بخشندگان است .

روايت شده است : « هنگامى كه خدا از حساب خلق فارغ شد ، مردى باقى مىماند كه گناهان او بيش از كارهاى نيكش مىباشد ، فرشتگان او را به طرف آتش مىبرند ولى او سرش را برمىگرداند .

خداوند دستور مىدهد كه او را برگردانيد ، آنگاه به او مىگويد : چرا سرت را برگرداندى - در حالى كه خدا خود مىداند . مىگويد :

پروردگارا ! چنين گمانى به تو نداشتم ، خداوند متعال مىفرمايد :

فرشتگانم ! قسم به عزت و جلالم او يك روز هم به من خوش گمان نبوده ولى چون ادعا مىكند خوش گمان بودم ، او را به بهشت ببريد .