بحار الأنوار (ج65) (شيعه در پيشگاه قرآن و اهل بيت ع) (فارسى) — الصفحة ٢٥٧

باب - 19 صفات و طبقات مختلف شيعه ، و مذمت مغرور شدن و وادار كردن بر عمل و پرهيزگارى

نماز شب در چهره‌هاى آنها نمودار است .

45 - على بن ابراهيم از . . . از مفضّل بن عمر گزارش كند كه حضرت صادق عليه السّلام فرمود هر گاه خواستى ياران مرا بشناسى ، ببين هر كس پارسائيش زيادتر ، و از آفريدگارش ترسان و به پاداش او اميدوار است اگر چنين فردى را ديدى او از ياران من است « 1 » .

توضيح :

( ان تعرف اصحابى )

يعنى ياران خالص من و آنهائى كه براى خود پسنديده‌ام ،

( من اشتدّ ورعه )

يعنى پرهيز او از محرّمات و شبهات

( و خاف خالقه )

اشاره باينست كه هر كس خدا را بآفريدگارى بشناسد شايسته است از عذابش بترسد و بپاداش او اميدوار باشد چون اوست كه بر كيفر و پاداش قدرت دارد .

46 - از جمعى از . . . از عمرو بن ابى المقدام از پدرش از حضرت باقر عليه السّلام حضرت امير المؤمنين عليه السّلام فرمود شيعيان ما ، بخشندگان در راه ولايت ما ، و دوستىكنندگان در راه دوستى ما ، و ديداركنندگان در راه زنده‌داشتن امر ما هستند ، آنها كه هر گاه خشم گيرند ستم نكنند و اگر خشنود شوند زياده‌روى ننمايند ، براى همسايگان خود بركت ، و با هر كس معاشرت كنند سازش دارند « 2 » .

تبيين :

( المتباذلون في ولايتنا )

ظاهرا كلمه ( في ) براى سببيّت است و تباذل يعنى بذل و بخشش كردن به يكديگر از زيادى مال خود ، و ولايت يا بفتح واو است بمعنى يارى كردن ، يا بكسر واو بمعنى پيشوائى و رياست و حكومت و معنى اوّل روشن‌تر است ، و ولايت اضافه شده است به مفعول ، و تحابب يعنى دوست داشتن يك ديگر

( في مودّتنا )

يعنى چون دوستان ، ما را دوست دارند يا به جهت پخش كردن دوستى ما و باقى نگهداشتن آن ، و تزاور ملاقات يك ديگر

( 1 ) كافى ج 2 ص 236 و روايت دوم در خصال ج 2 ص 33 و مشكاة الانوار ص 61 با مختصر تغييرى در سند . ( 2 ) كافى ج 2 ص 236 و روايت دوم در خصال ج 2 ص 33 و مشكاة الانوار ص 61 با مختصر تغييرى در سند .