بخشى از تفسيرى كهن به پارسى (فارسى) — الصفحة ٥٠

2 - سنجش گونهء زبانى اين ترجمه تفسير با نوشته‌هاى هروى

خداى . ( رعد / 11 ، متن ص 224 )

گوشندگان : وَ ما كُنَّا لِلْغَيْبِ حافِظِينَ ؛ ما غيب را گوشوانان بوديم و نهانرا گوشندگان . ( يوسف 81 ، متن ص 209 )

گوشوان : همواره رقيب ازل بى ، و گوشوان سبق خوى تو فرا او كند . ( طبقات الصوفيه ص 637 ) : پس حراس آسمان و گوشوانان او را منع كردند . ( كشف - ج 1 - ص 296 )

: خداى بر شما ديده‌بان است و گوشوان . ( كشف - ج 2 - ص 401 )

گوشيدن از . . . : چون ولايت بشناختى خويش را از آفت مىگوش . ( مجموعه رسائل فارسى خواجه عبد الله انصارى ص 376 )

گوش‌دار : الهى ، ابر مهربانان مهربان و گريخته را گوش‌داران . ( مجموعه رسائل فارسى خواجه عبد الله انصارى ص 416 )

گومى : أُولئِكَ فِي ضَلالٍ بَعِيدٍ ؛ ايشان آنند كه در گومى دوراند . ( ابراهيم / 3 ، متن ص 241 )

: هَلْ تَسْتَوِي الظُّلُماتُ وَ النُّورُ ؛ هرگز يكسان بود تاريكى و گومى و روشنائى و راست راهى . ( رعد / 16 ، متن ص 227 )

گوم / گم : كالبد در دل گم و دل در جان ، گومست جان در آن‌كه جان زنده به آنست جاويدان . ( مجموعه رسائل فارسى خواجه عبد الله انصارى ص 111 )

وغستن : إِنَّ اللَّهَ مُخْرِجٌ ما تَحْذَرُونَ ؛ اللّه بيرون خواهد آورد از دلهاء شما آنچه مىپرهيزيد از وغستن آن . ( توبه / 64 ، متن ص 66 )

: و وغستن اين طريق در طبقهء ثانى بيشتر بود . ( طبقات الصوفيه ص 6 )

: شبلى آمد و آن را بر سر منبر برد و با خلق بوغست به تشنيع در شور و بىطاقتى .

( مجموعه رسائل فارسى خواجه عبد الله انصارى ص 116 )

: ما اين علم در سردابه‌ها و خانه‌ها مىگفتيم نهان ، شبلى آمد و آن را با سر منبر برد و بر خلق بوغست به تشنيع . ( طبقات الصوفيه ص 12 )

: آهن در دست خود ديد گفت بوغستم و رستم ! برخاست و برفت و دكان بگذاشت .

( طبقات الصوفيه ص 120 )