بخشى از تفسيرى كهن به پارسى (فارسى) — الصفحة ٢٢٠
[ سوره يوسف ( 12 ) : آيه 111 ]
اين موصول است با آن رجالا يوحى اليهم حتّى اذا استيئس و قرى حتى اذا استايئسوا الرّسل بيغام من مىآمذ ببيغامبران و ايشان ردّ و عداوت مىديذند از دشمنان تا آنكه كه استيأس الرّسل من اسلام قومهم و ظنّوا و ظنّ الرّسل انّهم لا يصدقون البتّة و انّ قومهم قد اصرّوا على تكذيبهم جاءهم نصرنا يارى داذن ما آمذ بايشان نوميذ شذند بيغامبران از كورفيذن قوم خويش و جنان دانستند كه ايشانرا دروغزن كرفتند و كس ايشانرا استوار نخواهد داشت آنكه بايشان آمذ يارى داذنما فَنُجِّيَ مَنْ نَشاءُ تا برهانيم او را كه خواهيم * استيأس الرّسل من اسلام قومهم و ظنّوا انّهم قد كذّبوا و ظنّ المشركون و اعداء الرّسل انّ الرّسل قد كذّبوا جنان بنداشتند دشمنان بيغامبران انّهم كه بيغامبران قَدْ كُذِبُوا دروغ شنيذهاند و با ايشان دروغ كفتهاند جاءَهُمْ نَصْرُنا نصرت و يارى ما بسر ايشان آمذ فَنُجِّيَ مَنْ نَشاءُ فنجا من نشاء تارست آنك ما خواستيم وَ لا يُرَدُّ بَأْسُنا عَنِ الْقَوْمِ الْمُجْرِمِينَ و بازداشته نيايذ زور كرفتن ما كه هنكام آيذ از كروه بذكاران يعنى كافران [ 219 ] .
[ سوره يوسف ( 12 ) : آيه 111 ]
[ سوره يوسف ( 12 ) : آيه 111 ]
لَقَدْ كانَ فِي قَصَصِهِمْ عِبْرَةٌ لِأُولِي الْأَلْبابِ ما كانَ حَدِيثاً يُفْتَرى وَ لكِنْ تَصْدِيقَ الَّذِي بَيْنَ يَدَيْهِ وَ تَفْصِيلَ كُلِّ شَيْءٍ وَ هُدىً وَ رَحْمَةً لِقَوْمٍ يُؤْمِنُونَ ( 111 )
و در قصّهاى ايشان عبرتى بوذ و بندديذنى و نادانسته و نابوذه در دانسته و بوذه بشناختن است خردمندان و خذاوندان مزغ را ما كانَ حَدِيثاً يُفْتَرى اين قصص از انباء غيب است كه بيشفا و اين حديث آنست كه كفت نوحيه اليك و اين « ها » و « ميم » در قصص همان است كه در لديهم و اين حديث نه فراساخته و نهاذه است لكن استوار داشتن و راستكوى كرفتن تورات و انجيل است بيش فا تَفْصِيلَ كُلِّ شَيْءٍ و هويذا كردن هر جيزى كه در تصديق مصدّق را مىدريابذ و هدى و رحمة و راهنمونى و وخشايش ايشانرا كه مىكورفند *