بخشى از تفسيرى كهن به پارسى (فارسى) — الصفحة ١٨

واژه‌هاى كهن

45 . كوم مىبند : « . . . فِي طُغْيانِهِمْ يَعْمَهُونَ » « 1 » : در كزاف‌كارى خويش سامان كوم مىبند .

46 . كويزيدن : « بَلْ كَذَّبُوا بِما لَمْ يُحِيطُوا بِعِلْمِهِ . . . » « 2 » : بل كه دروغ شمردند جيز را كه درنيافتند و بعلم خويش به آن نرسيذند و بايشان نيامد و در فهم ايشان نكويزيد حقيقت آن .

47 . كوشوان : « . . . وَ إِنَّا لَهُ لَحافِظُونَ » « 3 » : و ما بر او كوشوانانيم ؛ « . . . وَ ما أَنَا عَلَيْكُمْ بِحَفِيظٍ » « 4 » : و من شما را كوشوان نيستم .

48 . وا : « . . . يَوْمَ خَلَقَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ . . . » « 5 » : از آن روز كه آسمان و زمين آفريد .

49 . مىبناويذ : « . . . فَاقْتُلُوا الْمُشْرِكِينَ حَيْثُ وَجَدْتُمُوهُمْ وَ خُذُوهُمْ وَ احْصُرُوهُمْ وَ اقْعُدُوا لَهُمْ كُلَّ مَرْصَدٍ . . . » « 6 » : فامشركانرا هر جا كه ياويذ ايشانرا و مىكيريذ و مىبناويذ و ايشانرا مىنشينيذ بهر ديده‌اى و مىجوئيد .

50 . نهمار ، نهماركير : « وَ ما أُبَرِّئُ نَفْسِي إِنَّ النَّفْسَ لَأَمَّارَةٌ بِالسُّوءِ . . . » « 7 » : من خويشتن بىكناه ندارم و ندانم ، كه تن آدمى نهمار ، بذفرماى است و بذآموز ؛ « . . . وَ هُوَ شَدِيدُ الْمِحالِ » « 8 » : و الله سخت مكر است و زوذكار و نهماركير .

51 . نيارى : « . . . وَ لا يَأْتُونَ الصَّلاةَ إِلَّا وَ هُمْ كُسالى . . . » « 9 » : و به نماز جماعت نيايند مكر با نيارى ( يعنى بكاهلى ) .

52 . وغستن : « . . . إِنَّ اللَّهَ مُخْرِجٌ ما تَحْذَرُونَ » « 10 » : الله بيرون خواهد آورد از دلهاء شما آنج مىبرهيزيد از وغستن آن .

53 . هسكذ : « . . . لِيَوْمٍ تَشْخَصُ فِيهِ الْأَبْصارُ » « 11 » : كه جشمها در آن روز در بالاى هسكذ و شره ماند .

( 1 ) . بقره / 15 . ( 2 ) . يونس / 39 . ( 3 ) . يوسف / 12 و . . . ( 4 ) . انعام / 104 . ( 5 ) . توبه / 36 . ( 6 ) . توبه / 5 . ( 7 ) . يوسف / 53 . ( 8 ) . رعد / 13 . ( 9 ) . توبه / 54 . ( 10 ) . توبه / 64 . ( 11 ) . ابراهيم / 42 .