بخشى از تفسيرى كهن به پارسى (فارسى) — الصفحة ١٤

واژه‌هاى كهن

و انار و تباه كند . . . ؛ « إِنَّ اللَّهَ لا يُضِيعُ أَجْرَ الْمُحْسِنِينَ » « 1 » : الله انار نكند مزد نيكوكاران ؛ و ما ضايع نكنيم و انار مزد نيكوكاران . . .

3 . انيز : « . . . لَوْ كُنْتُ أَعْلَمُ الْغَيْبَ لَاسْتَكْثَرْتُ مِنَ الْخَيْرِ . . . » « 2 » : . . . از بوذنى و نابوذه انيز من بذيرهء نيكى باز شدى تا به آن رسيدى . . . ؛ قومىاند كه مسلمان شدند و اقارب ايشان انيز كفار بود ؛ شهرهايى كه بر پاى است انيز چون قسطنطنيه ؛ « . . . وَ لَمَّا يَعْلَمِ اللَّهُ . . . » « 3 » : . . . و الله انيز بنه ديده .

4 . آنو : و گفتند كه عنكبوت در غار مىتنيد در آن شب كه رسول خذاى آنو بود ؛ « ذلِكَ وَ مَنْ عاقَبَ . . . » « 4 » : جنان كه آنو كفت . . .

5 . اواذه : ولد فرزند است و ذريت اواذه .

6 . ايذر و ايذون : اين استغفار ايذر توحيد است ؛ « . . . وَ عَلَى اللَّهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُؤْمِنُونَ » « 5 » : . . . و ايذون باذا ، پشتى داشتن مؤمنان بالله باذا .

7 . بايستانى : . . . قالُوا تَاللَّهِ إِنَّكَ لَفِي ضَلالِكَ الْقَدِيمِ « 6 » : . . . كفتند آن كسان كه با وى بودند كه بخذاى كه تو در كومى بايستانى .

8 . بماييذ : « . . . فَاسْتَأْذَنُوكَ لِلْخُرُوجِ فَقُلْ لَنْ تَخْرُجُوا مَعِيَ أَبَداً . . . » « 7 » : . . . فقل كوى با من هركز بماييذ بخيبر .

9 . بذيس ، بذيسهاء ، بذيسى : « يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تَخُونُوا اللَّهَ وَ الرَّسُولَ » « 8 » : اين آيت و نظاير آن در قرآن در شأن قومىاند كه مسلمان شدند و اقارب ايشان انيز كفار بوذند ، كفار در مسلمان شدكان مىزاريدند و بذيس مىدادند ؛ « . . . إِنَّ اللَّهَ لا يُخْلِفُ الْمِيعادَ » « 9 » : الله كژ نكند بذيس خود .

10 . ببرچند : « هُنالِكَ تَبْلُوا كُلُّ نَفْسٍ ما أَسْلَفَتْ . . . » « 10 » : ببرچند هر تن كرد خويش .

11 . برغست : « . . . قُلْنَ حاشَ لِلَّهِ . . . » « 11 » : كفتند برغست باذا خذايرا .

( 1 ) . توبه / 120 . ( 2 ) . اعراف / 188 . ( 3 ) . توبه / 16 . ( 4 ) . حجّ / 60 . ( 5 ) . آل عمران / 122 و . . . ( 6 ) . يوسف / 95 . ( 7 ) . توبه / 83 . ( 8 ) . انفال / 27 . ( 9 ) . آل عمران / 9 و . . . ( 10 ) . يونس / 30 . ( 11 ) . يوسف / 31 .