بخشى از تفسيرى كهن به پارسى (فارسى) — الصفحة ١٢

نكات دستورى

ندارند كه درياوند ؛ « . . . وَ إِنْ يَظْهَرُوا عَلَيْكُمْ . . . » « 1 » : كه ار بر شما قادر شوند و دست ياوند .

10 . « وى » جاى « بى » : خُذْ مِنْ أَمْوالِهِمْ صَدَقَةً تُطَهِّرُهُمْ وَ تُزَكِّيهِمْ بِها . . . » « 2 »

11 . « ب » جاى « و » : « وَ نادى نُوحٌ رَبَّهُ . . . » « 3 » : آباز داد خداوند خويش ؛ « . . . ثُمَّ أَذَّنَ مُؤَذِّنٌ . . . » « 4 »

12 . « ك » جاى « غ » : و شما را روزى داد از خوشهاى روزى خويش و باكهاء آن و اين نخل قراى مدينه است .

13 . آوردن « مى » بر سر افعال : « يَتَوارى مِنَ الْقَوْمِ . . . » « 5 » : از ديدار مردم مى باز شود ؛ « أَ جَعَلْتُمْ سِقايَةَ الْحاجِّ وَ عِمارَةَ الْمَسْجِدِ الْحَرامِ كَمَنْ آمَنَ بِاللَّهِ . . . » « 6 »

14 . آوردن « مى » بر سر اسم به جاى آوردن آن بر فعل ( فعلهاى مركّب ) : « . . . وَ الَّذِينَ يَكْنِزُونَ الذَّهَبَ وَ الْفِضَّةَ . . . » « 7 » : و ايشان كه زر و سيم مىكنج نهند .

15 . آوردن « يذ » در آخر فعلهاى شرطى متصل به ضمير : « وَ لَوْ أَرادُوا الْخُرُوجَ . . . » « 8 » و اربشت خواستند كه بغزات بيرون آيندند با تو بيش از آن‌كه عذر مىكوينديذ آمذنديذ و غزات را ساز ساخته بوذنديذ ؛ « لَوْ خَرَجُوا فِيكُمْ ما زادُوكُمْ إِلَّا خَبالًا . . . » « 9 » : ار بيرون آمذنديذ . . . نيفزوذنديد شما را مكر تباهى .

16 . آوردن « ب » بر سر افعالى كه با « نون نفى » شروع مىشوند : « . . . وَ لَمَّا يَعْلَمِ اللَّهُ . . . » « 10 » : انيز بنه ديده . . . بنه مىبينند . . . از پى شما بنيايند ؛ « قاتِلُوا الَّذِينَ لا يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَ لا بِالْيَوْمِ الْآخِرِ . . . » « 11 » : كشتن كنيذ با ايشان كه بنه كورفند بيكتاى خذا و نه بروز رستاخيز .

17 . نفى افعال با أدات « بنه » : « . . . فَلَنْ أَبْرَحَ الْأَرْضَ . . . » « 12 » : بارى از زمين مصر بنه جنبم ؛ بنه كورفيدند ؛ بنمىكورفند به او .

( 1 ) . توبه / 8 . ( 2 ) . توبه / 103 . ( 3 ) . هود / 45 . ( 4 ) . يوسف / 70 . ( 5 ) . نحل / 59 . ( 6 ) . توبه / 19 . ( 7 ) . توبه / 34 . ( 8 ) . توبه / 46 . ( 9 ) . توبه / 47 . ( 10 ) . آل عمران / 142 و . . . ( 11 ) . توبه / 29 . ( 12 ) . يوسف / 80 .