بخشى از تفسيرى كهن به پارسى (فارسى) — الصفحة ٢٤
[ سوره الأنفال ( 8 ) : آيه 33 ]
است . واحد الاساطير اسطورة و قيل اسطار . وَ إِذْ قالُوا اللَّهُمَّ إِنْ كانَ هذا هُوَ الْحَقَّ مِنْ عِنْدِكَ ، اين هم ، نضر حارث است اين كوينده . و آنكه كه كفت كه خذايا ، كر اين محمد و آنج او مىآرد ، راست است از نزديك تو ، بس بر ما سنك باران از آسمان يا عذاب دردنماى آر .
[ سوره الأنفال ( 8 ) : آيه 33 ]
[ سوره الأنفال ( 8 ) : آيه 33 ]
وَ ما كانَ اللَّهُ لِيُعَذِّبَهُمْ وَ أَنْتَ فِيهِمْ وَ ما كانَ اللَّهُ مُعَذِّبَهُمْ وَ هُمْ يَسْتَغْفِرُونَ ( 33 )
و نيست خذاى آن را كه ايشانرا عذاب كند و تو در ميان ايشان . كفتهاند كه اين مقدار منسوخ است . ناسخ اين آنست كه بر عقب او كه : وَ ما لَهُمْ أَلَّا يُعَذِّبَهُمُ اللَّهُ . الآية * جنانكه آنجا كفت : وَ نَحْنُ نَتَرَبَّصُ بِكُمْ الى قوله أَوْ بِأَيْدِينا * فعذبهم يوم بايدى المسلمين * وَ ما كانَ اللَّهُ مُعَذِّبَهُمْ اين آيت محكم [ 20 ] است .
و كفتهاند نه منسوخ است آن ديكر نيم آيت اول ، از بهر آن را كه تا مصطفى صلى اللّه عليه و سلم به مكه در ميان ايشان بوذ ، عذاب نيامذ ، اين عذاب بس هجرت آمذ بمدينه . و كفتهاند كه وَ ما كانَ اللَّهُ لِيُعَذِّبَهُمْ آن عذاب عام است باستيصال ، جنانك در امم و قرون بيشينان بوذ ، اين امت از جنان ، بزينهاراند . و اينكه وَ ما لَهُمْ أَلَّا يُعَذِّبَهُمُ اللَّهُ ، اين عذاب خاص است قوم را دون قوم وَ ما كانَ اللَّهُ مُعَذِّبَهُمْ ، و نيست خذاى عذاب كردن ايشانرا تا ايشان آمرزش مىخواهند ، يعنى تامى شهادت كويند و مى اسلام آرند . اين استغفار ايذر توحيد است . و در قرآن نوح را است و هود را و صالح را و شعيب را كه فرا قوم خويش كفتند كه :
اسْتَغْفِرُوا رَبَّكُمْ * * و عدىّ بن حاتم الطّائى مصطفى را برسيد كه آنج بذر او مىكرد حاتم ، هيج به كار آيد ؟ و عايشه عبد اللّه جدعان را هم از مصطفى برسيد هر دو را جواب داد و ما يغنى عنه ، و لم يقل ربّ اغفر لي ، يعنى لم يوحّد . بس ، از بهر آن ، شهادت را استغفار خواند ، كه شهادت كوى ، خويشتن را به آن آورد ، كه او را بيامرزند ، بس شهادت آمرزش خواستن است .