اللهوف على قتلى الطفوف (غم نامه كربلا) (فارسى) — الصفحة ١٤٠
شهادت حضرت قاسم عليه السّلام
شهادت حضرت قاسم عليه السّلام
شهادت حضرت قاسم عليه السّلام
سپس مردان اهل بيت امام حسين عليه السّلام يكى بعد از ديگرى به ميدان جنگ مىرفتند ، و جماعتى از آنها به دست دشمنان به شهادت رسيدند ، امام حسين عليه السّلام صدا زد :
صبرا يا بنى عمومتى ، صبرا يا اهل بيتى فو اللَّه لا رأيتم هوانا بعد هذا اليوم ابدا ،
اى پسر عموهايم صبر و تحمّل كنيد ، اى خاندان من شكيبا باشيد ، سوگند به خدا هرگز بعد از امروز ، خوارى نخواهيد ديد .
در اين هنگام جوانى ( يعنى حضرت قاسم ) كه صورتش گويى همانند پارهء ماه مىدرخشيد ، به سوى ميدان خارج شد ، و به نبرد با دشمنان پرداخت ، سرانجام ابن فضيل ازدى چنان ضربه‌اى با شمشير بر سرش زد ، كه سرش را شكافت ، قاسم عليه السّلام از ناحيهء صورت بر روى زمين افتاد ، صدا زد : « يا عمّاه ! اى عموجان به دادم برس . » امام حسين عليه السّلام همچون باز شكارى ، به ميدان تاخت ، و همچون شير خشمگين به دشمن حمله كرد ، و شمشيرى بر ابن فضيل زد ، او دستش را سپر شمشير قرار داد ، دستش از آرنج جدا گرديد ، نعرهء او بلند شد ، لشكر دشمن آمدند تا ابن فضيل را از دست حسين عليه السّلام نجات دهند ، در اين بين بدن نازنين قاسم زير دست و پاى اسبها قرار گرفت ، و همان دم به شهادت رسيد .
وقتى كه گرد و غبار نشست ، ديدند حسين عليه السّلام بر بالين قاسم عليه السّلام ايستاده ، و قاسم عليه السّلام از شدّت درد ، پاهايش را بر زمين مىسايد ، و امام حسين عليه السّلام مىفرمايد :
بعدا لقوم قتلوك ، و من خصمهم يوم القيامة فيك جدّك و