اللهوف على قتلى الطفوف (غم نامه كربلا) (فارسى) — الصفحة ١٣

گريهء جانسوز آدم عليه السّلام و جبرئيل براى مصائب حسين عليه السّلام

در كتاب الدّر الثّمين ، در تفسير اين آيه آمده است آدم عليه السّلام در اين هنگام ساق عرش را ديد كه در آن نام پيامبر صلى اللَّه عليه و آله و سلم و امامان عليهم السّلام نوشته شده بود ، جبرئيل بر او نازل شد و به آدم تلقين كرد تا اين كلمات را بگويد :

يا حميد بحقّ محمّد ، يا عالى بحقّ على ، يا فاطر بحقّ فاطمة يا محسن بحقّ الحسن و الحسين ، و منك الاحسان ،

اى خداى ستوده به حق محمّد ستوده صلى اللَّه عليه و آله و سلم اى خداى ارجمند به حق على عليه السّلام ، اى آفريدگار به حق فاطمه عليها السّلام ، اى احسان‌بخش به حق حسن و حسين عليهما السّلام و از تو است احسان .

آدم عليه السّلام وقتى كه اين كلمات را به زبان آورد ، همين كه نام حسين عليه السّلام به زبانش آمد ، دلش شكست و قطرات اشك از چشمانش سرازير گرديد ، گفت : اى برادرم جبرئيل ! علّت چيست كه با ذكر حسين عليه السّلام قلبم مىشكند و اشكم جارى مىگردد ؟ ! جبرئيل گفت : « اى آدم ! بر اين پسرت حسين عليه السّلام مصيبت جانسوزى وارد مىشود كه همهء مصيبتها در نزد آن كوچك است . » آدم عليه السّلام گفت : برادرم جبرئيل ! آن مصيبت چيست ؟

جبرئيل گفت : حسين عليه السّلام با لب تشنه ، و تنها و غريب و بىيار و ياور كشته مىشود ، اگر او را در آن روز ببينى چنين صدا مىزند :

« وا عطشاه ! وا قلّة ناصراه

! ، اى واى از سوز تشنگى ، اى واى از كمى ياور ! » شدّت تشنگى ، بين او و آسمان را همچون دود مىكند ، هيچ كس جواب او را جز با شمشيرها و وسيلهء كشتن نمىدهد ، سر او را همانند گوسفند امّا از قفا جدا نمايند ، و آنچه از فرش و اسباب خانه را دارد همه را غارت مىكنند ، سرهاى او و يارانش را در شهرها مىگردانند ، در حالى كه زنان اهل بيتش در كنار آن سرها عبور داده