المحجة فيما نزل في القائم الحجة ع (سيماى حضرت مهدى ع در قرآن) (فارسى) — الصفحة ٤٤٧
95 [ سوره‌ى الرّحمان ] [ آيه‌ى 42 ]
شيخ مفيد در كتاب اختصاص از ابراهيم بن هاشم ، از محمّد بن سليمان ، از پدرش ، از سليمان [ ديلمى ] ، از معاوية بن عمّار [ دهنى ] ، از حضرت امام ابو عبد اللّه صادق عليه السّلام روايت آورده كه درباره‌ى قول خداوند : ( مجرمان از چهره‌هايشان شناخته شوند . پس ، از ( موى ) پيشانى و پاها گرفته مىشوند ) فرمود :
« اى معاويه ، دراين‌باره چه مىگويند ؟ » راوى گويد : من عرض كردم : چنين پندارند كه خداوند - تبارك و تعالى - در قيامت ، مجرمان را به چهره‌هايشان مىشناسد . پس امر مىشود از پيشانى و پاهايشان آنان را بگيرند و ايشان را به آتش دوزخ درافكنند .
آن حضرت فرمود :
« چگونه ( خداوند ) جبّار - تبارك و تعالى - به شناختن خلايقى كه آن‌ها را خود آفريده است نياز دارد ؟ » عرضه داشتم : فداى شما گردم ، پس ( معنى ) آن چيست ؟
فرمود :
« هرگاه قائم ما عليه السّلام به‌پا خيزد ، خداوند شناخت چهره‌ى دشمنانمان را به آن حضرت عطا فرمايد . پس امر مىكند كافران را از ( موى ) پيشانىها و پاهاشان بگيرند ؛ سپس از دم شمشير بگذرانند . »
[ 244 ] عنه ، بإسناده : عن أبي بصير ، عن أبي عبد اللّه عليه السّلام في قوله عزّ و جلّ :
يُعْرَفُ الْمُجْرِمُونَ بِسِيماهُمْ فَيُؤْخَذُ بِالنَّواصِي وَ الْأَقْدامِ قال :
« [ اللّه ] سبحانه و تعالى يعرفهم و لكن هذه نزلت في القائم عليه السّلام هو يعرفهم بسيماهم فيخبطهم بالسّيف هو و أصحابه خبطا . » « 1 »
از اوست كه به سند خود از ابو بصير ، از حضرت ابى عبد اللّه امام صادق عليه السّلام درباره‌ى فرموده‌ى خداى - عزّ و جلّ - : ( مجرمان از چهره‌هايشان شناخته شوند . پس ، از
( 1 ) . اين حديث در كتبى كه از شيخ مفيد در دست‌رس هست ، يافت نشد . [ كتاب الغيبة : 242 ( باب 13 ، ح 39 ) . ]