المحجة فيما نزل في القائم الحجة ع (سيماى حضرت مهدى ع در قرآن) (فارسى) — الصفحة ٣٣٤
60 [ سوره‌ى شعراء ] [ آيه‌ى 4 ]
صادق عليه السّلام مىفرمود :
« پنج علامت پيش از قيام قائم عليه السّلام هست : صيحه ( - بانگ آسمانى و شورش ) سفيانى و فرورفتگى ( زمين در بيداء ) و كشته شدن نفس زكيّه و ( قيام ) يمانى . »
راوى گويد : عرضه داشتم : فدايتان گردم ! پس اگر [ كسى از ] خاندان شما پيش از اين نشانه‌ها خروج كند ، آيا با وى خروج كنيم ؟ فرمود : « نه . »
گويد : چون فرداى آن روز شد ، اين آيه را تلاوت كردم : ( اگر بخواهيم ، از آسمان آيتى فرود آوريم كه گردن‌هاشان براى آن به حالت خضوع ماند ) پس به آن حضرت عرض كردم : آيا ( منظور از آيت ) همان صيحه است ؟ فرمود :
« همانا اگر انجام گيرد ، گردن‌هاى دشمنان خداى - عزّ و جلّ - تسليم و خاضع خواهد شد . » « 1 »
[ 171 ] عليّ بن إبراهيم ، عن أبيه : عن ابن أبي عمير ، عن هشام ، عن أبي عبد اللّه عليه السّلام [ قال ] :
« تخضع رقابهم - يعني بني أميّة - و هي الصّيحة من السّماء باسم صاحب الأمر عليه السّلام . » « 2 »
علىّ بن ابراهيم از پدرش : از ابن ابى عمير ، از هشام ، از حضرت امام ابو عبد اللّه صادق عليه السّلام روايت آورده كه [ آن حضرت فرمود ] :
« گردن‌هايشان - مراد آن حضرت بنى اميّه‌اند - خاضع خواهد شد و آن صيحه از سوى آسمان به نام صاحب الامر عليه السّلام است . »
[ 172 ] محمّد بن إبراهيم النّعمانيّ ، في الغيبة : قال : أخبرنا أحمد بن محمّد بن سعيد ، قال : حدّثنا عليّ بن الحسن ، عن أبيه ، عن أحمد بن عمر الحلبيّ ، عن الحسين
( 1 ) . [ به نظر مىرسد كه بيان امام عليه السّلام تأييد ضمنى برداشت راوى ، عمر بن حنظله ، است . ] ( 2 ) . تفسير قمى 2 : 118 .