المحجة فيما نزل في القائم الحجة ع (سيماى حضرت مهدى ع در قرآن) (فارسى) — الصفحة ٢٣١

33 [ سوره‌ى ابراهيم ] [ آيه‌ى 45 ]

محمّد بن يعقوب ، از محمّد بن يحيى ، از احمد بن محمّد ، از [ محمّد ] ابن سنان ، از ابو الصّباح بن عبد الحميد ، از محمّد بن مسلم ، از حضرت ابو جعفر امام باقر عليه السّلام آورده كه آن حضرت فرمود :

« به خدا سوگند ، آن‌چه حسن بن على عليهما السّلام كرد ، براى اين امّت ، از هرچه خورشيد بر آن مىتابد بهتر بود . به خدا سوگند ، اين آيه ( درباره‌ى او ) نازل شد : ( آيا ( با شگفتى ) نمىنگرى به آنان كه به ايشان گفته شد : ( فعلا ) از جنگ دست نگه داريد و نماز بر پاى داريد و زكات دهيد ؟ ) همانا اين اطاعت از امام است ؛ ولى آن‌ها اصرار داشتند كه فرمان جنگ به آنان داده شود . پس چون جنگ كردن در ركاب امام حسين عليه السّلام برايشان فرض شد ، ( گفتند : پروردگارا ، چرا حكم جنگ را بر ما فرض فرمودى ؟ چه مىشد كه به ما تا هنگام أجل مهلت مىدادى * تا دعوتت را اجابت و از رسولان پيروى مىكرديم ؟ ) منظورشان اين بود كه تا قيام حضرت قائم عليه السّلام اين حكم به تأخير افتد . »

[ 98 ] العيّاشيّ ، بإسناده : عن محمّد بن مسلم ، عن أبي جعفر عليه السّلام ، قال :

« و اللّه الّذي صنعه الحسن بن عليّ عليهما السّلام كان خيرا لهذه الأمّة ممّا طلعت عليه الشّمس ، و اللّه لفيه نزلت هذه الآية : أَ لَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ قِيلَ لَهُمْ كُفُّوا أَيْدِيَكُمْ وَ أَقِيمُوا الصَّلاةَ وَ آتُوا الزَّكاةَ ؟ إنّما هي طاعة الإمام ، فطلبوا القتال ، فَلَمَّا كُتِبَ عَلَيْهِمُ الْقِتالُ مع الحسين عليه السّلام قالُوا : رَبَّنا لِمَ كَتَبْتَ عَلَيْنَا الْقِتالَ ؟ لَوْ لا أَخَّرْتَنا إِلى أَجَلٍ قَرِيبٍ ؟

و قوله : ربّنا أخّرنا إِلى أَجَلٍ قَرِيبٍ ، نُجِبْ دَعْوَتَكَ وَ نَتَّبِعِ الرُّسُلَ أرادوا تأخير ذلك إلى القائم عليه السّلام . » « 1 »

( 1 ) . تفسير العيّاشي 1 : 258 [ نساء ، ح 196 ؛ بخشى از آن نيز در 2 : 235 ( ابراهيم ، ح 48 ) آمده است ] .