المحجة فيما نزل في القائم الحجة ع (سيماى حضرت مهدى ع در قرآن) (فارسى) — الصفحة ١٤٦
13 [ سوره‌ى انعام ] [ آيه‌ى 45 ]
الْقَوْمِ الَّذِينَ ظَلَمُوا وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ ) . » « 1 »
علىّ بن ابراهيم گويد : حديث‌مان داد جعفر بن احمد ، گفت : حديث‌مان آورد عبد الكريم بن عبد الرّحيم ، از محمّد بن على ، از محمّد بن فضيل ، از ابو حمزه . او گفت :
از حضرت ابو جعفر ( امام باقر عليه السّلام ) درباره‌ى فرموده‌ى خداى - تعالى - : ( پس چون همه‌ى آن‌چه را به ايشان تذكّر داده شده بود ، فراموش كردند ، درهاى همه‌چيز را بر آنان گشوديم ) پرسيدم .
فرمود : « اين‌كه فرموده است : ( پس چون همه‌ى آن‌چه را به ايشان تذكّر داده شده بود ، فراموش كردند ) يعنى : پس چون ولايت حضرت على [ امير المؤمنين ] عليه السّلام را ترك گفتند - و حال آن‌كه به آن مأمور شده بودند - ( ابواب همه‌چيز را بر آن‌ها گشوديم ) مراد دولتشان در دنياست و آن‌چه برايشان در آن گسترده شده است و اين‌كه فرمود : ( تا آن‌گاه كه به آن‌چه به آن‌ها عطا شده بود شادمان و مغرور گشتند ، به ناگاه آن‌ها را ( به كيفر اعمالشان ) گرفتار كرديم كه در آن هنگام بىچاره و نااميد شدند ) منظور از آن قيام حضرت قائم عليه السّلام است ؛ به‌طورى كه گفتى هيچ‌گاه سلطه و حكومتى بر ايشان نبوده است و اين است كه فرمود : ( به ناگاه ) . پس آخر اين آيه بر حضرت محمّد صلّى اللّه عليه و إله و سلم نازل گشت : ( پس دنباله‌ى قومى كه ستم‌پيشه بودند كنده شد و ستايش مخصوص خدايى است كه پروردگار عالميان است ) . »
[ 40 ] محمّد بن الحسن الصّفّار ، عن عبد اللّه بن عامر : عن أبي عبد اللّه البرقيّ ، عن الحسن بن عثمان ، عن محمّد بن الفضيل ، عن أبي حمزة ، عن أبي جعفر عليه السّلام « 2 » . . .
قال :
« . . . أمّا قوله : فَلَمَّا نَسُوا ما ذُكِّرُوا ( بِهِ ) [ يعني فلمّا تركوا ولاية عليّ عليه السّلام و قد أمروا بها فَتَحْنا عَلَيْهِمْ أَبْوابَ كُلِّ شَيْءٍ ] يعني دولتهم « 3 » في الدّنيا و
( 1 ) . تفسير قمى 1 : 200 . ( 2 ) . [ در مأخذ : قال : سألت أبا جعفر عليه السّلام . ] ( 3 ) . [ در مأخذ : مع دولتهم . ]