آهى سوزان براى منتظران امام زمان (ع) (فارسى) — الصفحة ٩٩

قافيهء ( ه )

صبرم از حد گذشت و شيشهء صبر * بشكست و بريخت پيمانه

گفت بيگانه شو ز غير و ببين * من كه گشتم ز خويش بيگانه

گفت كوبى اگر درى آخر * آيد از خانه صاحب خانه

بارها كوفتم در قائم * نشدم از غلام سرانه

گر بدانم رضاى او در چيست * از همان سو رَوَم شتابانه

عجب از آن كه مىزند درِ او * باز چشمش چو طير بر دانه

گِرد اهواء نفس حيرانست * همچنان گِرد شمع پروانه

با اميد وصال چون دوزى * دل به فرزند و مال و كاشانه

دل بكن فارغ از همه اغيار * تا نبينى به غير جانانه

وان عجب‌تر كه جاهلان دارند * شاه را جستجو به ويرانه

بر رياضات جهل دل بسته * مىنداند كه هست افسانه