آهى سوزان براى منتظران امام زمان (ع) (فارسى) — الصفحة ٦٩

قافيهء ( ر )

* * *

ندانم آن كه چرا شمس من بود مستور * مگر نه شمس بيايد دهد به عالم نور

سزد كه ناز كند بر من اين جماد و نبات * كه شمس من به حجاب است و شمس او به ظهور

به كوه و دشت عيان تابد آفتاب سما * وليك شمس حقيقت ز دوستان مهجور

بلى اگر چه ز شمس هدى چو شمس سما * همان افاضه اشراقيش بود منظور

ولى چه سان دل عاشق دهد قرار بخويش * كه از جمال دل آراى دوست باشد دور

چه سان به خويش دهد بار بىنواى فراق * كه لطف دوست به هر جا بصر ز ديدن كور

چه سان در آتش هجرش توان تحمل كرد * به محض آن كه در احسان وى بود مغمور

تمام عالم اگر نامه‌ام كنى ندهم * بيك نظاره رؤيت تمام ملك دهور

گَرَم كه جنت فردوس بى رخ تو دهند * نخواهم همچه جنان و نه همچه حور و قصور

دل جواد بود زنده آن كه در روزى * رسد به وصل تو آن‌گَه چه باك مردن و گور

* * *