آهى سوزان براى منتظران امام زمان (ع) (فارسى) — الصفحة ٦٦

قافيهء ( د )

چه در عصر غيبت مگر اتفاقى * به ندرت كسى را پديدار باشد

در اين عصر لطفش بس است ار كم و بيش * چه بِهْ گر كه با لطف ديدار باشد

به لطفش بسازم گَرَم رؤيتش نيست * كه لطفش همه عمدهء كار باشد

چه سود ار كه شادم كند از جمالش * و ليكن نه لطفش مددكار باشد

مرا همت خدمت اوست بر سر * همان خوش كه بر خدمتم يار باشد

توقع ندارم از او بيش ازينم * اگر چه زغيبش دلم زار باشد

تو خود بر جوادت رخ از مهر بنما * كه از هر دو فيض تو سرشار باشد

* * *

باشد كه ببينم شب هجرم به سر آمد * خورشيد ولايت ز پس ابر بر آمد

آن نيّر تابنده كه شد محتجب از خلق * يك بار دگر از پى اشراق در آمد

آن نور جمالى كه ز عالم شده مستور * از پردهء غيبت به جهان جلوه‌گر آمد