آهى سوزان براى منتظران امام زمان (ع) (فارسى) — الصفحة ٥٠

قافيهء ( د )

نبود عشق كم از آتش در پنبه اگر * به سويداى دل عاشق شيدا گيرد

به بَرِ ما منشين اى كه به جان دل بستى * ترسم از آن كه دلت از دل ما وا گيرد

هر كه را طالب عشق است در اول بايد * دل ز جان و زن و فرزند مصفّى گيرد

اولين مرحله بايد كه به تسليم و رضا * در ره دوست به هر زجر مهيّا گيرد

خانه‌ْآبادْپرستان ! مرويد از پى عشق * جغد وى جز به خرابات نه سكنى گيرد

عشق نامش چه بود سهل ولى دشوار است * گر به يوسف زند او مِهر زليخا گيرد

عشق آن بود كه يعقوب به يوسف مىداشت * بويش از مصر ز پيراهن تنها گيرد

عشق آن بود كه در خيمه ، حسين از ميدان * صوت اكبر ز بر آن همه غوغا گيرد

رفت نورش ز بصر چون كه صدايش بشنيد * بوى عشق است كه نعشش ز بدنها گيرد

چه بدن خانهء زنبور سرش شق ز عمود * عشق گفتا كه رخش بر رخ رعنا گيرد

لب نهادى به لبش بين چه كند عشق ديگر * اين پسر خواست كه جان از لب بابا گيرد