آهى سوزان براى منتظران امام زمان (ع) (فارسى) — الصفحة ٢٧

قافيهء ( ت )

اين نيست عيد خنده و لب تر به هر مقال * عيد آن بود كه محو شوى در سئوال دوست

آرى جواد عيد نزيبد به هر كسى * با ظلم و جور و فسق و غروبِ جمال دوست

* * *

زمن مپرس چرا رنگ چهره‌ات زرد است * كه زردى رخ از آن شد كه دل پر از درد است

بيا به درد رس و درد خويش پيدا كن * كه هر كه درد ندارد يقين كه نامرد است

اگر كه دست گذارى به روى سينهء من * عجب مدار گر از سوز وى بسوزد دست

مگو به زندگى خويش از چه خون‌سردى * كه خون سرد از آن شد دل از جهان سرد است

دلى كه گرم محبت بوَد به محبوبى * ز مهر غير بود سرد از آنكه ره بند است

به غير دوست ندارد نظر مگر كاذب * چه سان به غير كند خو دلى كه پابند است

به عشق آن مه آفاق ترك جان گويم * فضاى حق شود ار با اراده‌ام همدست

ولى به جز كه چو يعقوب ناله پيشه كنم * دگر چه چاره بود آن كه آرزومند است