آهى سوزان براى منتظران امام زمان (ع) (فارسى) — الصفحة ١٦٤

معارضه با اين غزلش « فاش مىگويم و از گفتهء خود دِلشادم » كه در بارهء پير مغان گفته و ما به نام ولى عصر عليه السلام سروده‌ايم

طائر گلشن قدسم چو شدم پيرو حق * نشدم آلت غير و نه به دام افتادم

نه مَلَك بودم و نى هستم و نى بَعد شوم * آدم خاكيم و زادم ، خاكىْزادم

هست فردوس برين جاى من از پويش حق * ور نه من كمتر از آنم كه بِزايم زادم

كوكب بخت مرا گر چه منجم نشناخت * كه منجم نشناسد كه چه گوهرزادم

زادم از مادَرِ گيتى به تشيع ز نخست * شكر حق را كه چنين طالع نيكو دادم

تا شدم حلقه به گوش در مهدى به نياز * هر دم آيد شَعَفى نو ، به مباركْ بادم

خُرَّمم زانكه شدم بندهء سلطان دو كَوْن * بر در پير تصوّف سر خود ننهادم

نه خورد خون دلم مردمك ديده نه غم * كه چرا دل به فريبندهء آدم دادم

عقل خود ، خام نكردم به سخن هرزهء پير * تا رود كوثر و طوطى و جنان از يادم

سايهء طوبى و دلجويىِ حور و لب حوض * نه ز كف دادم و نى برد ز كف شيادم

پاك كن چهره ، جواد ، از اثر فيض إله * ترسم از رَشك رقيبان بِكَنند بنيادم