آهى سوزان براى منتظران امام زمان (ع) (فارسى) — الصفحة ١٥٩
معارضه با اين غزلش « هر چند پير و خسته‌دل و ناتوان شدم » كه به نام شاه وقت و پير مغان سروده و ما به شأن اهلبيت عصمت عليهم السلام و حضرت مهدى عليه السلام سروده‌ايم
بهتر ز هر مراد دل و برتر از همه * كز شيعيانِ خالص شاه زمان شدم
در شاهراه دولت سَرمَد به لطف حق * با خدمت نكو گلِ آن بوستان شدم
اى شاه حق ستوده به دولت ، عنايتى * در سايهء تو پاشكن روبهان شدم
از آن زمان كه لطف خصوصت به من رسيد * ايمن ز شرّ فتنهء آخر زمان شدم
لطف تو چون‌كه سايه بيفكند بر سرم * آگَه ز دام رند و همه صوفيان شدم
از علمِ لوح ، بينشم اول خبر نداشت * در مكتب تو بوُد چنين نكته‌دان شوم
آن روز بر دلم درِ معنى گشوده شد * كَز جان غلام مهدى صاحب زمان شدم
قسمت حوالتم به نجف كرد و كربلا * چندى ز طائران همان آشيان شدم
در طوس درس بندگى آموختم به صدق * در ظل لطف شاه نجف اهل آن شدم
من پير سال و ماه نيم پير خدمتم * وز دردِ ضعفِ دين ، بِچنين ناتوان شدم
شاهم نويد داده عنايت به نصّ خويش * بازآ ، كه من معين همه خادمان شدم
حافظ ، غلام پير مغان گشت اى جواد * من بنده و غلام امام زمان شدم