آهى سوزان براى منتظران امام زمان (ع) (فارسى) — الصفحة ١٥٦

معارضه با اين غزلش « دلم رميده لولِىوشىاست شورانگيز » كه در تَعَشُّق به پير يا ديگرى گفته و ما به نام ولى عصر عليه السلام سروده‌ايم

سلالهء نَبَوى خوى ، خوى پيغمبر * نه خلف وعده كند ، نِىْ خدوع و نِىْ خون‌ريز

خوشا كسى كه بگيرد ره طريقت او * ز هر درى كه بود غير او كند پرهيز

در اين مقام كه باب اللَّه است مِىْ نخرند * هزار خرقهء رندى به طرّهء ترتيز

خوشا به جامهء تقوى كه رهروش پوشد * كه تا زَنَد رَهِ هر فرقه و بُوَد به گريز

هزار رند خرابات و مست خانقهى * فداى خاك قدمهاى مرد با پرهيز

خيال روى تو اى شَه اگر به خاك بَرَم * چه غصه‌ام كه بود رجعتى و رستاخيز

فرشتهْ ، عشق بداند ، به حق ، نه ، بر ، مَه‌ْرُو * فرشته‌خو ، به سَرَم عشق تو است شورانگيز

ولايت تو بود عهدنامه بر كَفَنَم * كه حجتم بود اندر بر خداى عزيز

ز هول حشر چه باكم كه با ولايت تو * نه هول حشر و نه دوزخ بود نه آتش تيز

شها به درگهت از فقر آمدم رحمى * كه جز ولاى توام نيست هيچ دستاويز

تو مهدى حقى و هادى طريق نجات * بيا و آبِ حياتى بر اين فسرده بريز

غلام آن كلماتم كه مرده زنده كند * بيا و زندگيم بخش و دل بكُن لبريز