آهى سوزان براى منتظران امام زمان (ع) (فارسى) — الصفحة ١٥١

معارضه با اين غزلش « تا ز ميخانه و مى نام و نشان خواهد بود » كه به نام پير مغان گفته و ما به نام ولى عصر عليه السلام سروده‌ايم

منم آن عبد وفادار كه گرد شَهِ خويش * همچو پروانه همى طوف‌كنان خواهد بود

او به عشاق نظر دارد و لطفش بِسِزاست * پاك آن دل كه به اين مهر مكان خواهد بود

اى شَهِ عصر و زَمَن ، شوقِ تو ، ما را بگداخت * كى در اين دهر تو را دور و زمان خواهد بود

گوش بر بانگ تو داريم به هر صبح و مسا * تا كى از كعبه نداى تو ، عيان خواهد بود

گر كه پيش از تو نَهَم سَر به لَحَد ديدهء من * تا دمِ صبح قيامت نگران خواهد بود

در لحد منتظر فرصت رجعت باشم * دل ، پىِ ديدنِ آن روى نهان خواهد بود

گر بدانم كه تو را منزل و مَأْوا به كجاست * سر ز پا زودتر آن سوى روان خواهد بود

هر مقامى كه در آن جا گذر افتاده تو را * سالها معبد ما بود و چنان خواهد بود

هر زمينى كه نشانِ كف پاى تو بُوَد * بوسگاهِ من و صاحب‌نظران خواهد بود

برو اى رند ! شرابى كه به دلخواه تو نيست * راه حق بر تو نهان است و نهان خواهد بود

گر نهان است ز ما راز پَسِ پرده چه باك * راه حق فاش و عيان است و عيان خواهد بود

كجىِ بخت تو حافظ به رَهِ كج كِشَدَت * تا رَهِ راست به دست دگران خواهد بود