آهى سوزان براى منتظران امام زمان (ع) (فارسى) — الصفحة ١١٨

مُسَبّع در ولادت حضرت صاحب الأمر عليه السلام

بُوَد از نور وى افلاك درخشنده و لامع * بهر او اهل سماوات همه خاضع و خاشع

تا كه خلّاق ملايك و جهان حضرت صانع * در لباس بشرش خواست كند ظاهر و بارع

تا كه بر اهل زمينش بكند حجّت و برهان

در شب نيمهء شعبان شب با يُمن و سعادت * كه بود همچو شب قدر و مختص عبادت

ناگهان كرد طلوع از افق برج كرامت * يافت از حضرت نرجس به سامرّه ولادت

بود مكتوب به بازوش همى آيت تمّت * سجده بنمود خدا را پىِ شكرانهء نعمت

چون كه خلّاق جهان كرد به او ختم امامان

چون كه طالع و هويدا به جهان گشت هلالش * شد منوّر همِهء عالمِ سفلى ز جمالش

شهر سامره چو يك پارچِه از نور صُلالش * خاك ناقابل او يافت جلالت ز جلالش

شد به حدى كه دگر عرش نباشد به قبالش * كاش حقّ ، روزى من ساخت زيارت و وصالش

تا زنم بوسه به درگاه دُو ، تا حجت سبحان