آهى سوزان براى منتظران امام زمان (ع) (فارسى) — الصفحة ١٠٩

قافيهء ( ى )

فيض عامت شد سبب تا خلق كفرانت كنندى * گر دمى دست از كَرَم گيرى نبينى جز شكورى

نعمت خوانت خورندى خلق و كفرانت نمايند * وه عجب از اين تحمّل وه عجب از اين صبورى

با همه كفران ببارد ابر احسان تو نعمت * پس كجا لطف تو را با دوستان باشد قصورى

ليك با خلق جهان بنگر ، شَها با فضل و لطفت * بين كه از غيب تو چون تار است اين عالم چه كورى

والى مُلك وجود اين مُلك كآخر گشته ويران * تا به كى بر وى رضا دارى ز هر فسق و شرورى

دوستانت بين كه از عشق جمالت دل كبابند * پرده بگشا گو كه رو گرداند از خورشيد كورى

بر حوادث لحظه‌اى بنگر كه از هجر جمالت * شعله‌ور گرديده اين كانونِ دل همچون تنورى

* * *

شهريارا از چه رو از خلق پنهان ساختى * عالمى را در فراق روى خود بگداختى

آفتاب عالم‌آرا از چه رو كردى غروب * خلق را در ظلمت جهل ، اين چنين انداختى

صفحهء عالم شُدَستى تيره از رنگ فجور * كى جهان را بايد از اين رنگها پرداختى