آهى سوزان براى منتظران امام زمان (ع) (فارسى) — الصفحة ١٠٤

قافيهء ( ى )

زان سپس گر كه جان دهم نيكوست * چون دگر نيستم هوسهائى

جان به لب آمده است و حوصله تنگ * نيستم طاقت شكيبائى

چه شود گر ز راه لطف دمى * رخ بر اين مستمند بگشائى

صاف بىپرده مىكنم اظهار * نيست در شعر من معمّائى

نه مرا از كسى طمع باشد * نه ز شمشير و تير پروائى

نه ز مِىْ گويم و نه ميخانه * نِىْ ز خطّ و ز زُلف و رعنائى

هر كه دارد اميد صحبت دوست * بايد از سر نهد من و مائى

من و مائى مگو كه نيست مرا * چون نَنازم به مال و دارائى

هر چه را خود به او شعار كنى * بدعت است و منىُّ و رسوائى

شب سحر گشت اى جواد بس است * يك اشارت زبهر دانائى

* * *