آهى سوزان براى منتظران امام زمان (ع) (فارسى) — الصفحة ١٠١

قافيهء ( ه )

ماه جمال دوست كه دوريست شد افول * ديگر چه جاى عيش بود در فراق ماه

بدر منير چون شود اندر حجاب ابر * ديگر كجا صفا بود آن بزم تيرگاه

از مجلس ار كه شمع فروزنده دور شد * كى مىشود به مجلسيان عيش دلبخواه

ظلمت تمام ملك وجودم فرا گرفت * از احتجاب نيّر اعظم ز بَزمگاه

اى قوم سر به جيب تحسر فرو بريد * تا فجر ما طلوع نمايد ز صبحگاه

صبح اميد ما چه شود منفجر ز غرب * از بهر عيش ما بود آن روز وعده‌گاه

امروز گر چه شام سياهست بهر ما * آيد كه همچو روز شود اين شبانگاه

شه چون كند ز قاهرهء ملك خود سفر * اركان وى شود متزلزل ز غيب شاه

اى آفتاب ما چه شدستى كه كرده * در برج حوت بهر خود اعزاز بارگاه

برخيز و سر بر آر كه دور جفا و جور * از حد گذشت پهن كن اشراق دادگاه

ما را نصيب از چه شد اين حسرت اى فلك * كاين آفتاب ما بود ، اندر غروبگاه