اطيب البيان في تفسير القرآن (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٧٦
گفتار دهم در بيان استعاذه قبل از قرائت قرآن
به خداوند نزديكتر شود و از مكائد شيطان و نفس اماره بيشتر مصون و محفوظ ماند ، و هر چه در مقام معرفت سستى ورزد و در ملكات رذيله و اعمال سيئه بيشتر فرو رود از حق دور تر و در چنگال شيطان بيشتر گرفتار گردد ، و بالجمله ملجأ و پناهى جز خدا نيست و پناه بردن به او جز در طريق معرفت و بندگى و اطاعت او حاصل نشود و امّا پناه بردن بوسائط فيض الهى چنانچه در ادعيه و عوذات مأثوره وارد شده مانند
« اعوذ بعزّة اللَّه و اعوذ بقدرة اللَّه و اعوذ بجلال اللَّه و اعوذ بعظمة اللَّه و اعوذ بجمع اللَّه و اعوذ برسول اللَّه و اعوذ باسماء اللَّه الحديث » « 1 »
و مانند
« اعوذ بوجه اللَّه العظيم و بكلماته التامات الّتى لا يجاوزهنّ برّ و لا فاجر و باسمائه كلّها » « 2 »
و در حديث وارد شده
« نحن كلمات اللَّه التامّات » « 3 »
« نحن وجه اللَّه الّذى منه يؤتى » « 4 »
« نحن الاسماء الحسنى » « 5 »
- عين پناه بردن به حق تبارك و تعالى است زيرا پناه بواسطه عين پناه بذى الواسطه است و خاندان نبوت و ولايت حبل اللَّه المتين و عروة الوثقى و وجود ربطى بين خالق و خلقند ، و لحاظ استقلال در آنها شرك است نه لحاظ ارتباط و اتصال .
مقام چهارم در مستعاذ منه ( از آن چيزى كه بايد پناه برد ) چيزهايى كه بايد از شر آنها به خدا پناه برد دو دسته‌اند :
اوّل شياطين اعمّ از شياطين جنّى و انسى چنانچه خداوند ميفرمايد قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ النَّاسِ مَلِكِ النَّاسِ إِلهِ النَّاسِ مِنْ شَرِّ الْوَسْواسِ الْخَنَّاسِ الَّذِي يُوَسْوِسُ فِي صُدُورِ النَّاسِ مِنَ الْجِنَّةِ وَ النَّاسِ ( بگو بپروردگار و پادشاه و معبود مردم پناه ميبرم
( 1 ) - كافى كتاب الدعاء باب الدعاء للعلل و الامراض ( 2 ) - بحار جلد 19 باب 39 ص 120 ( 3 ) - بحار جلد 7 باب 50 ص 126 ( 4 ) - بحار جلد هفتم باب 18 ص 130 ( 5 ) - كافى از حضرت صادق ( ع ) نحن و اللَّه الاسماء الحسنى الحديث