اطيب البيان في تفسير القرآن (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٣٩٦
« امر دوم »
[ سوره البقرة ( 2 ) : آيات 14 تا 15 ]
[ سوره البقرة ( 2 ) : آيات 14 تا 15 ]
وَ إِذا لَقُوا الَّذِينَ آمَنُوا قالُوا آمَنَّا وَ إِذا خَلَوْا إِلى شَياطِينِهِمْ قالُوا إِنَّا مَعَكُمْ إِنَّما نَحْنُ مُسْتَهْزِؤُنَ ( 14 ) اللَّهُ يَسْتَهْزِئُ بِهِمْ وَ يَمُدُّهُمْ فِي طُغْيانِهِمْ يَعْمَهُونَ ( 15 )
( و هر گاه مؤمنين را ملاقات ميكنند ميگويند ايمان آورديم ، و هر گاه با رؤساى شيطان صفت خود خلوت ميكنند ميگويند ما با شمائيم و همانا مؤمنين را استهزاء ميكنيم ، خدا آنها را استهزاء مىكند و آنان را رها كند و مهلت دهد در سركشى و تجاوزشان در حالى كه سرگردانند ) مطالبى را كه اين دو آيه متضمن است در ضمن چند امور بيان ميكنيم :
« امر اول »
« امر اول »
در اين آيه خداوند حقيقت نفاق منافقين و آنچه را در باطن خود پنهان داشته و از ابراز آن خوددارى مينمودند بيان ميفرمايد و آن اظهار ايمان در نزد مؤمنان و اظهار كفر در نزد همكاران خودشان مىباشد و اين اشدّ مراتب نفاق و حتى از كفر بدتر است چنانچه اين مطلب را در ذيل آيه « وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ يَقُولُ آمَنَّا بِاللَّهِ » بيان نموديم
« امر دوم »
« امر دوم »
منشأ اظهار ايمان منافق يكى از سه چيز است :
يا از جهت خوف است چنانچه اكثر منافقين قريش مانند ابو سفيان و معاويه و عمرو عاص و امثال اينها در فتح مكه از ترس و قدرت و سطوت پيغمبر صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم و مسلمين اظهار ايمان نمودند و در بحار الانوار مجلّد ششم باب پنجاه و هشتم قصّه فتح مكه و ايمان آوردن ابو سفيان و ساير كفار قريش را مفصّلا ذكر كرده و از جمله