اطيب البيان في تفسير القرآن (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٢١٠
« 4 - جلوس »
و حديثى كه از حضرت صادق عليه السّلام روايت كرده كه سؤال شد
« هل الحب و البغض من الايمان فقال هل الايمان الّا الحبّ و البغض »
( آيا دوستى و دشمنى از ايمان است ؟ فرمود آيا ايمان جز دوستى و دشمنى چيزى است ) و درباره توسل و تمسك بمقربان درگاه احديت در كتاب معالم الزلفى از صفحه 147 - 151 اخبار زيادى نقل كرده و اينجانب نيز در كلم الطيب مجلد سيم « 1 » بسطى در اين باره داده‌ام مراجعه شود « وَ مِمَّا رَزَقْناهُمْ يُنْفِقُونَ » كلمه من براى تبعيض و ما موصوله است و دلالت دارد بر انفاق بعض از چيزهايى كه به انسان روزى شده و انفاق ممدوح همين است نه انفاق جميع ، زيرا حفظ نفس و حفظ عيال نيز واجب است و انفاق همه آنچه به انسان روزى شده موجب اتلاف نفس و تضييع عيال مىشود ، و اين منافى با ايثار نيست چه آنكه ايثار هم انفاق جميع به حدى كه موجب اتلاف نفس و تضييع عيال بشود نيست ، و احتياج به اين نيست كه بگوئيم حكم ايثار در حق غير اهل بيت نسخ شده است چنانچه بعضى توهم كرده‌اند و رزق هم داراى معنى عامى است و شامل همه آنچه خداوند به بنده عنايت فرموده و موجب قوام نفس و كمال لايق به اوست مىشود چنانچه در دعا مىگويى
« اللهم ارزقنى عقلا كاملا و لبّا راجحا و علما نافعا و مالا كثيرا و جاها عظيما و ولدا صالحا و ايمانا ثابتا و خير الدنيا و الاخرة و حيات طيّبة و شفاعة مقبولة و حجّ بيتك و زيارة قبر نبيّك و الأئمة المعصومين و الدفن فى جوارهم و الحشر معهم »
و احتياج بتفسير بعضى از مفسرين نيست كه رزق اعطاء جارى مقابل حرمان است و يا اينكه
« الرزق ما يصحّ الانتفاع به من المأكل و الملبس من غير منع »
و غير اينها و همچنين اختلاف ديگرى كه در اين باره است كه آيا رزق اعم از حلال و حرام است
( 1 ) - صفحه 237 - 245