اطيب البيان في تفسير القرآن (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ١٣٣
( مقام اول در معنى ايمان از حيث لغت و شرع )
[ سوره البقرة ( 2 ) : آيه 3 ]
[ سوره البقرة ( 2 ) : آيه 3 ]
الَّذِينَ يُؤْمِنُونَ بِالْغَيْبِ وَ يُقِيمُونَ الصَّلاةَ وَ مِمَّا رَزَقْناهُمْ يُنْفِقُونَ ( 3 )
( كسانى كه به پنهانى ايمان ميآورند و نماز را به پا ميدارند و از آنچه روزى آنها نموده‌ايم انفاق ميكنند ) « الّذين » از موصولات است و در محلّ اعراب آن خلاف است بعضى در محلّ رفع گفته‌اند به اينكه خبر باشد براى مبتداء محذوف يعنى « هم الّذين » و يا مبتداء و خبرش جمله « أُولئِكَ عَلى هُدىً مِنْ رَبِّهِمْ » باشد و بعضى در محلّ نصب بنا بر اينكه مفعول فعل محذوف « اعنى » و بعضى در محلّ جرّ بنا بر اينكه صفت « المتّقين » باشد و ظاهر همين قول اخير است « يُؤْمِنُونَ بِالْغَيْبِ » كلام درباره ايمان در چند مقام است :
( مقام اول در معنى ايمان از حيث لغت و شرع )
( مقام اول در معنى ايمان از حيث لغت و شرع )
ايمان در لغت به چند معنى استعمال شده :
1 - تصديق چنانچه در قرآن ميفرمايد وَ ما أَنْتَ بِمُؤْمِنٍ لَنا وَ لَوْ كُنَّا صادِقِينَ « 1 » پسران يعقوب بوى گفتند ( و تو تصديق نميكنى سخن ما را اگر چه ما راستگو باشيم ) 2 - وثوق و اعتماد ، چنانچه ايمان در اين آيه به اين معنى تفسير شده الَّذِينَ آمَنُوا بِآياتِنا وَ كانُوا مُسْلِمِينَ « 2 » 3 - امان و زنهار دادن از امن ضدّ خوف أَ فَأَمِنُوا مَكْرَ اللَّهِ فَلا يَأْمَنُ مَكْرَ اللَّهِ إِلَّا الْقَوْمُ الْخاسِرُونَ « 3 » و بحسب شرع در معنى ايمان بين طوايف مسلمين اختلاف بسيار است بعضى ايمان را همان عقيده قلبى كه تصديق بجنان باشد دانسته و برخى اقرار بلسان را كافى
( 1 ) - سوره يوسف آيه 17 ( 2 ) - سوره زخرف آيه 69 ( 3 ) - سوره اعراف آيه 97