إرشاد القلوب (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٦٨

باب چهارم در ترك دنيا و ياد مرگ

و ما سالم عمّا قليل بسالم * و إن كثرت أحراسه و مواكبه

و من يك ذا باب شديد و حاجب * فعمّا قليل يهجر الباب حاجبه

و يصبح في لحد من الارض ضيّقا * يفارقه أجناده و مواكبه

و ما كان إلّا الموت حتى تفرّقت * إلى غيره أحراسه و كتائبه

و أصبح مسرورا به كل كاشح * و أسلمه أحبابه و حبائبه

بنفسك فاكسبها السّعادة جاهدا * فكلّ امرء رهن بما هو كاسبه

سالم نميماند از مرگ كسى كه داراى اموالى باشد اگر چه زياد باشد نگهبان او ، و هر كه باشد صاحب دربان بداند كه نزديكست مرگ او فرا رسد و دربانش برود ، و صبح مىكند در حالى كه ميان تنگناى لحد است و جدا ميشوند تمامى لشكريان و همراهان او ، و نيست مرگ مگر آنكه از بين ميبرد آثار انسانى را ، و صبح مينمايد در حالى كه دشمنان او خرسندند و رها ميكنند او را دوستان ، پس اى هوشيار براى كسب سعادت جديت كن زيرا هر مردى رهين عمل خويشست .

يكى از بزرگان هنگامى كه بآينه نظر مينمود و صورت خويش را ميديد . اين شعر را انشاد ميكرد :

يا حسّان الوجوه سوف تموتو * ن و تبلى الوجوه تحت التّراب

يا ذوى الاوجه الحسّان المصونا * ت و أجسامها الغضاض الرطاب

أكثروا من نعيمها و أقلوا * سوف تهدونها لعقر التّراب

قد نعتك الأيّام نعيا صحيحا * بفراق الأقران و الاصحاب

اى نيكو صورتها زود باشد كه بميريد و زير خاك رويد و درهم شكسته شويد ، بتحقيق خبردار مينمايد تو را روزگار بفراق خويشان و همدمان .