إرشاد القلوب (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٦٧

باب چهارم در ترك دنيا و ياد مرگ

بيرون رفت زنان از او پرسيدند كه امير با تو چه كرد ، گفت متعهد شد كه مخارج مرا بدهد و مرا اكرام نمود ، و امير را شخصى كريم ديدم زيرا كريم اكرام مىكند كريمان را .

از ديوان حضرت امير چه نيكو گفته است شاعر :

و ما الدّهر و الايّام إلّا كما ترى * رزيّة مال أو فراق حبيب

و إنّ امرء قد جرب الدّهر لم يخف * تقلب يوميه لغير أريب

و نيست ايّام روزگار هم چنان كه مىبينى جز مصيبت مال يا فراق دوستان و اگر مرد با تجربه باشد از انقلابات نميترسد .

و ديگرى گفته :

هو الموت لا ينجى من الموت و الّذى * أحاذر بعد الموت أدهى و أقطع

مرگست كه كسى را از آن نجاتى و فرارى نيست و آنچه را كه من ميترسم بعد از مرگست كه سخت‌تر از آن خواهد بود .

و ديگرى گفته :

إذ الرّجال كثّرت أولادها * و جعلت اوصابها يعتادها

و اضطربت من كبر أعضادها * فهى زروع قد دنا حصادها

زمانى كه اولاد مردى زياد گرديد و قرار داده شد براى او وصى و جانشينى و لرزش اندام پيدا كرد ، همانند كشت و زرعيست كه وقت درو آن رسيده باشد .

يكى از بزرگان ميگويد وارد خانهء حاكمى شدم ديدم او را در كمال عجب و غرور و نخوت . پس شنيدم هاتفى گفت :