إرشاد القلوب (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٦٤

باب چهارم در ترك دنيا و ياد مرگ

ناد ربّ الدّار ذا المال الّذى * جمع الدّنيا بحرص ، ما فعل ؟

ندا كن ثروتمند را كه با حرص دنيا را جمع آورى مينمود آخر الامر چه كرد و چه شد . پس هاتفى از ميان خرابه گفت :

كان في دار سواها داره * علّلته بالمنى حتى انتقل

بود در دنيا در خانهء موقّت و مشغول بآمال و آرزو بود تا اينكه منتقل شد بآخرت .

و گفته است قتاده كه مراد از آيهء : وَ قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِهِمُ الْمَثُلاتُ « 1 » وقايع زمانهاى گذشته و خرابى ديار و آثار آنها است .

و عبور فرمودند روزى حضرت امام حسين عليه السّلام بقصرى و فرمود از آن كيست اين ؟ گفتند از أوس . فرمود دوست ميدارد أوس اينكه در آخرت بجاى اين قصر براى او گردهء نانى باشد .

نيكو گفته ابو العتاهيّه :

جمعوا فما أكلوا الّذى جمعوا * و بنوا مساكنهم فما سكنوا

و كأنّهم كانوا بها ظعنا * فما استراحوا ساعة ظعنوا

جمع كردند دنيا را و لكن نخوردند و خانه‌ها ساختند ولى در آن سكونت ننمودند كوچ نمودند و رفتند ( بسوى قيامت ) زيرا مسافر بودند و آنى استراحت نكردند ( در دنيا ) .

و گفته است مسروق : وارد نميشود در خانه‌اى فرح و سرور مگر آنكه وارد مىشود بعد از آن حزن و اندوه و عبرت و مرگ و انشاد نموده :

( 1 ) . 7 - الرعد