إرشاد القلوب (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ١٠٠

باب هشتم در كوتاهى عمر

و فرمود آن حضرت كه خداى تعالى ميفرمايد : حيا ميكنم از مردان و زنانى كه در اسلام پير شده باشند آنها را عذاب نمايم . سپس آن حضرت گريست ، عرض كردند چرا گريه ميكنيد ؟ فرمود : گريه ميكنم از جهت اينكه خدا حيا مىكند آنها را عذاب نمايد و مردم حيا نميكنند از معصيت و نافرمانى او .

گفته‌اند هر كه در جوانى تير مرگ به او اصابت نكرد عقال پيرى او را مقيد ميسازد ، و شاعر هم ميگويد :

إنّى أرى رقم البلا * في قرن رأسك قد نزل

و أراك تعثر دائما * في كلّ يوم بالعلل

و الشيب و العلل الكثيرة * من علامات الأجل

فاعمل لنفسك أيّها المغر * ور في وقت العمل

مىبينم نوشتهء مرگ را كه بر بالاى سرت نازل شده ، و مىبينم تو را كه هر روز بواسطهء علتى و دردى از جوانى سقوط ميكنى ، بدان كه پيرى و سستى اعضاء و جوارح از علائم مرگست ، پس اى كه دستت ميرسد كارى بكن و جديت در عبادت نما تا ميتوانى .

و ديگرى گفته :

و لقد رأيت صغيرة * فسترت شيبى بالخمار

قالت غبار قد علاك * فقلت ذا غير الغبار

هذا الّذى نقل الملوك * إلى القبور من الدّيار

روزى دختركى را ديدم پس پوشانيدم موى سر و محاسن سفيد خود را با دستمالى گفت اين نفعى ( و وقارى ) است كه در تو پيدا شده ، گفتم اين