اخلاق در قرآن و سنت (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٧٩
اسراف و اقتار
اسراف و اقتار
اسراف و اقتار
« وَ الَّذِينَ إِذا أَنْفَقُوا لَمْ يُسْرِفُوا وَ لَمْ يَقْتُرُوا وَ كانَ بَيْنَ ذلِكَ قَواماً » « 1 »
« اسراف » به معناى تجاوز از حد در هر امرى است و لذا اعم است از « تبذير » و آن به معناى القاء بذر در زمين و ضايع نمودن آن بوده و كنايه از تضييع مال مىباشد ، و لذا آنچه كه بين مردم مشهور است در واقع معناى تبذير است ، چراكه صرف مال در غير محّل خود تنها يكى از مصاديق اسراف بوده و مصاديق ديگرى نيز مشمول اين لغت مىباشد كه شايد اهميت آنها بسيار بيشتر از تضييع مال باشد .
قرآن كريم چنين با اسراف برخورد نموده است :
خدا آنها را دوست ندارد : « . . . إِنَّهُ لا يُحِبُّ الْمُسْرِفِينَ » « 2 »
مسرف قابل هدايت نيست : « . . . إِنَّ اللَّهَ لا يَهْدِي مَنْ هُوَ مُسْرِفٌ كَذَّابٌ » « 3 »
آنان گمراه شده‌اند : « . . . كَذلِكَ يُضِلُّ اللَّهُ مَنْ هُوَ مُسْرِفٌ مُرْتابٌ » « 4 »
( 1 ) - ( فرقان - 67 ) عباد الرحمن كسانى هستند كه وقتى انفاق مىكنند اسراف و اقتار نمىورزند و ميانه روى برمىگزينند . ( 2 ) - ( انعام - 141 ) خداوند اسرافكاران را دوست ندارد . ( 3 ) - ( غافر - 28 ) خداوند اسرافكار و شخص بسيار دروغگو را هدايت نمىكند . ( 4 ) - ( غافر - 34 ) اين گونه خدا هر اسرافكار تشكيك كننده‌اى را گمراه مىسازد .