اخلاق در قرآن و سنت (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٦٠٢

گناهانى كه از زبان صادر مىشوند

36 - تحقير مؤمن و كوچك شمردن او .

37 - تكريم فاسق و احترام نسبت به وى .

38 - شماتت و اظهار شادمانى در گرفتارى و بلاى ديگران .

39 - خطاب ناشايست نسبت به كسى كه لايق آنگونه خطابى نيست .

40 - ترساندن مؤمن و ايجاد رعب و وحشت با سخنان تهديدآميز .

41 - سخن‌چينى .

42 - چاپلوسى و بله قربان‌گوئى در غير تعلّم و فراگيرى دانش .

43 - اظهار فقر و تهيدستى .

44 - فاش‌كردن اسرار ديگران .

45 - ذكر گناه و بيان معصيت خود و غير .

46 - ذكر اعمال خير خود به نيّت ريا و جلب توجه ديگران به خود .

47 - اف به والدين و هتك حرمت آنها .

48 - نفى حسب و نسب و خود را بريده از انساب واقعى دانستن و يا اتصاف نسب غير به خود .

49 - سؤال غيرمفيد و غيرلازم و معماى بىاثر .

50 - امر به منكر .

51 - نهى از معروف .

52 - پيشگوئى جزمى به‌طورىكه غير خداوند را صاحب اختيار بداند همانند كف‌بينى ، كهانت و غير آن .

53 - اعلام به عدم انتساب يا انتساب به غير والدين فعلى كسى با استفاده از قيافه‌شناسى .

54 - قطع سخن برادر مومن .

55 - مزاح زياد .