اخلاق در قرآن و سنت (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٦٠١

گناهانى كه از زبان صادر مىشوند

20 - بيان وقت معين يا تعيين علائم قطعى زمانى براى حوادث آينده .

21 - اظهار دوستى با دشمنان خداوند كه مخالفت با اصل « تبرى » است .

22 - در خواست بى جا از خداوند و طلب حاجت غير مشروع از او .

23 - طلب مغفرت براى كفار و منافقان هر چند چنين عملى تأثيرى ندارد .

« سَواءٌ عَلَيْهِمْ أَسْتَغْفَرْتَ لَهُمْ أَمْ لَمْ تَسْتَغْفِرْ لَهُمْ لَنْ يَغْفِرَ اللَّهُ لَهُمْ إِنَّ اللَّهَ لا يَهْدِي الْقَوْمَ الْفاسِقِينَ » « 1 »

24 - دعا براى ظالم يا فاسق كه نوعى كمك به ظلم و فسق او محسوب شود .

« . . . وَ لا تَعاوَنُوا عَلَى الْإِثْمِ وَ الْعُدْوانِ . . . » « 2 »

25 - درخواست بلا براى مؤمن .

26 - درخواست زوال نعمت مؤمن و نفرين كردن او .

27 - لعن صالحان چه اينكه تنها لعن مواردى كه شخصاً يا نوعاً در قرآن و اخبار و احاديث مستند آمده است جايز است .

28 - مجادله با مردم

« عن غير علمٍ »

و با ظن و خيال .

29 - فحش و ناسزا .

30 - دروغ ، دروغ بستن به مقدسات .

31 - سوگند دروغ .

32 - وعده دروغ .

33 - استهزاء و تمسخر به غير .

34 - عيبجوئى و تفحص و استخبار نامطلوب از احوال ديگران .

35 - تحريم محلّلات و تحليل محرمات الهى .


( 1 ) - ( منافقون - 6 ) تفاوت ندارد چه براى منافقان استغفار كنى يا نه ، خداوند آنها را نمىبخشد و خداوند فاسقين را هدايت نمىكند . ( 2 ) - ( مائده - 2 ) در مسير گناه و تعدّى به حقوق غير همكارى ننمائيد .