اخلاق در قرآن و سنت (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٦٠٠

گناهانى كه از زبان صادر مىشوند

سخن او از وى .

7 - گناه انسان را به خدا منسوب دانستن ( جبر ) .

8 - ضلالت و شقاوت انسان را به خدا نسبت‌دادن بدون اينكه فعل خود انسان دخيل در شقاوت وى شمرده شود .

9 - تكذيب آيات خداوند و منسوب نمودن آنها به طبيعت ، تصادف و . . . .

10 - بهانه گرفتن از خداوند و در كار او اشكال‌تراشى نمودن چنانچه در قرآن كريم از آن نهى شده است .

« وَ ما كانَ لِمُؤْمِنٍ وَ لا مُؤْمِنَةٍ إِذا قَضَى اللَّهُ وَ رَسُولُهُ أَمْراً أَنْ يَكُونَ لَهُمُ الْخِيَرَةُ مِنْ أَمْرِهِمْ . . . » « 1 »

11 - گلايه از خداوند و اعلام عدم رضايت به قضاى او و تسليم نشدن در مقابل مقدّرات .

12 - اظهار نااميدى و يأس از رحمت الهى و مغفرت و بخشش او .

13 - منذر بودن و بيم دادن و مردم را تنها از غضب حقّ ترساندن .

14 - ادعاى الوهيّت و ربوبيّت همچون فرعون كه مىگفت : « أَنَا رَبُّكُمُ الْأَعْلى » و امثال وى كه همين ادعا را داشتند .

15 - ادعاى نبوت همانند مسيلمه و مدعيان دروغين ديگر .

16 - ادعاى امامت چون عبداللَّه افطح ، جعفر كذاب و مدعيان ديگر .

17 - قائل به امامت غير امام همانند زيديه ، اسماعيليه ، فطحيه . . .

18 - توقف كنندگان در امر امامت و نپذيرفتن برخى از ائمه عليهم السلام همانند واقفيه .

19 - غلو در مورد ائمه و تبيين مقام آنها بيش از آنچه بدان راضى هستند و انتساب اوصاف خداوند به آنان .


( 1 ) - ( احزاب - 36 ) هيچ مرد و زن با ايمانى حق ندارد هنگامىكه خدا و رسولش امرى را لازم بدانند اختيارى در برابر آنها داشته باشد .