اخلاق در قرآن و سنت (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٥٩٩

گناهانى كه از زبان صادر مىشوند

ونيز گفته شده‌است :

« انَّ اللِّسانَ جِرْمُهُ صَغيرٌ وَ جُرْمُهُ كَبيرٌ » « 1 »

و امام صادق عليه السلام آن را وسيله رسوائى انسان عاصى معرفى فرموده‌اند :

« اذا ارادَ اللَّهُ بِعَبْدٍ خِزْياً ، اجْرى فَضيحَتَهُ عَلى لِسانِهِ » « 2 »

گناهانى كه از زبان صادر مىشوند

گناهانى كه از زبان صادر مىشوند

در اين قسمت از بحث گناهان و لغزش‌هائى كه از زبان صادر مىشوند با نهايت اختصار بر مىشماريم .

1 - انكار مبدء .

2 - انكار توحيد

3 - بيان كنه ذات الهى با توجه به اينكه كنه او بر كسى آشكار نمىشود و آنچه در اين خصوص گفته شود صرفاً اوصافى است كه خداوند نامحدود و نامتناهى را محدود ساخته و لذا اساساً وصف خداوند نمىباشد .

4 - تشبيه خداوند به اشياء و احياناً چون « مجسمه » قائل به تجسّم و حضور ظاهرى او در جلو چشم مردم در قيامت .

5 - انكار صفات ثبوتى و يا اثبات صفات سلبى بر حضرت حقّ جلّ و على و يا نسبت فرزند به او .

6 - كذب و افتراء به خدا بستن و نسبت دادن سخنى كه او نفرموده است يا سلب


( 1 ) - جِرم زبان اندك و جُرم و گناه وى بسيار است . ( 2 ) - هرگاه خداوند خوارى بنده‌اش رابخواهد ، رسوائىاش را بر زبانش قرار مىدهد ، ( چيزى مىگويد كه موجب رسوائى او شود ) . ( بحار الانوار - جلد 78 - صفحه 228 ) .