اخلاق در قرآن و سنت (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٥٥٧
ريا
ريا
ريا
« فَوَيْلٌ لِلْمُصَلِّينَ الَّذِينَ هُمْ عَنْ صَلاتِهِمْ ساهُونَ الَّذِينَ هُمْ يُراؤُنَ » « 1 »
ريا از عناوين قصديه مىباشد و متعلق به نيّت عمل است و اينكه اين گناه را به خود عمل نسبت مىدهند ، تسامحى است چه اينكه عمل ريائى و غير ريائى هيچ فرقى در كم و كيف عمل ندارند ، اختلاف اين دو تنها در نيّت آنهاست .
علاوه اينكه جلوهء آدمى نيز ارتباطى به ريا ندارد ، و چنين نيست كه هركس عمل خود را با جلوه‌اى خاص عيان سازد ، ريا كرده باشد و يا آنكه عمل را مخفيانه صورت دهد ، مخلص و بىريا باشد .
بنابراين عملى كه براى خدا صورت گرفته باشد ، چه مخفى و يا آشكارا صورت پذيرد و حتى به قصد اعلام به مردم به عنوان اشاعهء حسنات ، امر به معروف ، پرهيز از موضع تهمت و . . . صورت پذيرد ، عملى مخلصانه و بدور از ريا است .
و اگر عملى لغيراللَّه صورت گيرد چه علنى شود و يا مخفيانه باشد براى اينكه بگويند او اعمالش را در خفاء انجام مىدهد و يا به هر قصد ديگر ، ريائى است .
( 1 ) - ( ماعون - 4 تا 6 ) واى بر نماز گزاران ، آنهاكه در نماز خود سهل انگارى مىكنند ، آنها كه ريا مىنمايند .