اخلاق در قرآن و سنت (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٤٠١
اهميت امانت دارى
بى ترديد هيچ آزاده‌اى در جهان ، عظمت حسين عليه السلام را انكار نمىكند ، و مظلوميت وى را فراموش نمىنمايد و شبهه‌اى در شقاوت قاتل او ندارد ولى با اين وصف ، حرمت رد نكردن امانت به چنين قاتلى در بيان حضرت امام صادق عليه السلام ، نشانگر اوج اهميت امانت دارى است .
به اين روايت نيز از مولاى بيان حضرت امير عليه السلام توجه كنيد :
« ادُّوا الامانَةَ وَلَوْ الى قَتَلةِ اوْلادِ الانْبِياءِ » « 1 »
گويند : كسى با رفيق خود نيمه‌هاى شب به قصد انجام كارى مىرفت . در بين راه به‌خيال اينكه رفيقش كنار اوست ، هميانش را به او سپرد كه بعد از فراغ بال از عمل خود ، باز ستاند امّا غافل از آنكه دوستش فاصله گرفته و آنكه اينك در كنار اوست دزدى است كه در دل شب براى ربودن هميان او كمين كرده است .
وقتى كارش خاتمه يافت ، هر چه نگريست دوستش را نديد ، دزد جلو آمد و گفت هميانت را بگير . صاحب هميان پرسيد : تو كه هستى ، دزد گفت : قصد دزديدنش داشتم . صاحب مال گفت چرا نبردى ، دزد گفت ، به امانت به من سپردى و لذا ديشب بيكار ماندم !
براى دفع امانت به صاحب آن ، هيچ عذرى و بهانه‌اى مورد قبول نيست و او اگر خائن بوده و نسبت به امانت وى خيانت كرده است ، باز هم تقاص جايز نبوده و حبس امانت حرام است .
قال على عليه السلام :
« لا تَخُنْ مَنِ ائْتَمَنَكَ وَانْ خانَكَ » « 2 »
( 1 ) - امانت را اداء كنيد ولو صاحب امانت ، قاتلين اولاد انبياء باشد . ( بحار الانوار - جلد 75 - صفحه 115 ) . ( 2 ) - به كسى كه به تو اعتماد نموده خيانت مكن ، هر چند او به تو چنين كرده باشد . ( بحار الانوار - جلد 77 - صفحه 208 ) .