اخلاق در قرآن و سنت (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٢٤٣

مصاديق تمسخر

اگر كسى به‌واسطه مصالحى كه خدا مىداند از نظر معيشت اقتصادى تهيدست باشد به اين معنا نيست كه در پيشگاه حضرتش مقام و عزتى نداشته باشد بلكه چه بسا پر كاهى از باطن او بر تمام دنيائيان چيره باشد ، بنابراين خداى متعال به هيچ وجه اجازه نمىدهد چنين بنده‌اى به وسيله احدى مورد تمسخر قرار گيرد ، و فقر او به عنوان نقص و ايراد وى ذكر شود .

قال الصادق عليه السلام :

« مَنِ اسْتَذَلَّ مُؤْمِناً وَاسْتَحْقَرَهُ لِقِلَّةِ ذاتِ يَدِهِ وَلِفَقْرِهِ شَهَّرَهُ اللَّهُ يَوْمَ القِيمَةِ عَلى رُؤُسِ الْخَلائِقِ » « 1 »

ايمان به اسلام يكى از دست‌مايه‌هاى مهم كفار و مشركان براى تمسخر نمودن به مومنان بوده و هست .

كفار در صدر اسلام به فقر مسلمانان ، عبادت آنان ، و . . . تمسخر مىكردند و ايمانشان را به باد استهزاء مىگرفتند .

و امروزه در قرن تكنولوژى ، باز مىبينيم برنامه‌هاى اسلام در گوشه و كنار جهان مورد استهزاء واقع مىشود . به‌طورىكه چيزى از مقدسات اسلامى از پيامبر و قرآن گرفته تا حجاب و عفت و همه چيز ديگر ، از موج تبليغاتى دشمنان دين مصون و محفوظ نيست . استمرار اين رويّهء كفار چه در گذشته و حال تنها به اين جهت است كه موجى را در مقابل مترقىترين آئين الهى ايجاد كنند و به اين وسيله از سيل گروندگان به اين دين بكاهند .

و چه زيبا قرآن كريم به وسيله فعل مضارع بعيد ، دوام اين نوع تمسخرها را در گسترهء تاريخ بيان فرموده است :

( 1 ) - كسى كه مؤمنى را بخاطر تهيدستى و فقرش تمسخر نمايد و كوچك شمرد ، خداى در قيامت او را در برابر خلايق به زشتى رسوا سازد . ( وسايل الشيعه - جلد 8 - صفحه 591 ) .