اخلاق در قرآن و سنت (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ١٤٣

ايمنى از مكر خداوند

ايمنى از مكر خداوند

ايمنى از مكر خداوند

« أَ فَأَمِنَ أَهْلُ الْقُرى أَنْ يَأْتِيَهُمْ بَأْسُنا بَياتاً وَ هُمْ نائِمُونَ ، أَ وَ أَمِنَ أَهْلُ الْقُرى أَنْ يَأْتِيَهُمْ بَأْسُنا ضُحًى وَ هُمْ يَلْعَبُونَ ، أَ فَأَمِنُوا مَكْرَ اللَّهِ فَلا يَأْمَنُ مَكْرَ اللَّهِ إِلَّا الْقَوْمُ الْخاسِرُونَ » « 1 »

مكر يعنى باز داشتن كسى از مرام و هدفش . به بيان ديگر سخن يا عمل و يا هرگونه حركتى كه منجر شود شخصى نتواند مسير خود را بپيمايد مكر ناميده مىشود .

بنابراين ، مكر معناى عامى دارد و هر عمل و سخن و حركت نيك يا شرى كه موجب شود كسى كار نيك يا زشت خود را ادامه ندهد ، مشمول دايره اين واژه خواهد بود .

پس مكر مىتواند دو معنا را متحمل شود : اول ، باز داشتن كسى از عمل نيك ، در اين صورت مكر ، مترادف واژه حيله و خدعه است و اين همان معنائى است كه در لغت فارسى از اين واژه اراده شده است . دوم ، باز داشتن كسى از عمل زشت وى ،

( 1 ) - ( اعراف - 97 تا 99 ) آيا اهل آباديها ايمن هستند از اينكه عذاب ما شبانه و در حالى كه آنها در خوابند به‌سراغشان آيد ؟ آيا اهل آباديها ايمن هستند از اينكه عذاب ما روز و در حالى كه آنها سرگرم بازى هستند به‌سراغشان آيد ؟ آيا آنها از مكر الهى غافلند ؟ در حالى كه جز زيانكاران كسى از مكر الهى غافل نخواهد بود .