اسرار ملكوت (مقدمه شرح حديث عنوان بصرى از امام صادق ع) (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٢٧٣

پنج سنت حضرت عبدالمطلب عليه السّلام در دين اسلام وارد شده است

راضى گردد . حضرت عبدالمطلّب فرستاد و شتران را حاضر كردند ، آنگاه ده شتر از ميان آنها جدا كرد و قرعه را بنام آنها و عبدالله انداخت ، قرعه بنام عبدالله در آمد .

باز ده شتر ديگر اضافه نمود و قرعه انداخت همينطور بنام عبدالله آمد . حضرت عبدالمطلّب براى بار سوم و چهارم و . . . تا رسيد به صد شتر ، در اين وقت قرعه بنام شتران درآمد . قريش چنان تكبيرى گفتند كه تمام كوههاى مكّه به لرزه درآمد .

حضرت عبدالمطلّب فرمود : نه ! بايد ببينم كه آيا قرعه واقعاً به نام شتران آمده است يا خير ؟ تا اينكه سه بار قرعه را تكرار كرد و هر بار بنام شتران آمد ؛ و در نوبت سوم كه قرعه ديگر بر شتران قرار گرفت ، زبير و ابوطالب و برادران آنها عبدالله را از زير دست و پاى عبدالمطلّب بيرون كشيدند و او را در آغوش خود جاى دادند ، درحاليكه پوست صورت او بواسطه تماس با زمين خراش برداشته بود ؛ و شروع كردند به بلند كردن او و بوسه بر او زدن و خاك را از سر و صورت و بدن او مىزدودند .

حضرت عبدالمطلّب نيز دستور داد تا صد شتر را در حزورة ذبح نمايند و حتّى يك شتر را از قلم نياندازند . »

پنج سنت حضرت عبدالمطلب عليه السّلام در دين اسلام وارد شده است

پنج سنت حضرت عبدالمطلب عليه السّلام در دين اسلام وارد شده است

فَكَانَتْ لِعَبْدِ الْمُطَلِّبِ خَمْسٌ مِنَ السُّنَنِ أَجْرَاهَا اللَهُ عَزَّوَجَلَّ فِى الْإسلَامِ : حَرَّمَ نِسَآءَ الْآبَآءِ عَلَى الْأبْنَآءِ ؛ وَ سَنَّ الدِّيَةَ فِى الْقَتْلِ مِائَةً مِنَ الْإبِلِ ؛ وَ كَانَ يَطُوفُ بِالْبَيْتِ سَبْعَةَ أَشْوَاطٍ ؛ وَ وَجَدَ كَنْزًا فَأَخْرَجَ مِنْهُ الْخُمْسَ ؛ وَ سَمَّى زَمْزَمَ حِينَ حَفَرَهَا سِقَايَةَ الْحَآجِّ . وَ لَوْلَا أَنَّ عَمَلَ عَبْدِالْمُطَلِّبِ كَانَ حُجَّةً وَ أَنَّ عَزْمَهُ كَانَ عَلَى ذِبْحِ ابْنِهِ عَبْدِاللَهِ شَبِيهٌ بِعَزْمِ إبْرَاهِيمَ عَلَى ذِبْحِ ابْنِهِ اسْمَعِيلَ ، لَمَا افْتَخَرَ النَّبِىُّ صَلَّى اللَهُ عَلَيْهِ وَ ءَالِهِ وَ سَلَّمَ بِالانْتِسَابِ إلَيْهَا لِأَجْلِ أَنَّهُمَا الذَّبِيحَانِ فِى قَوْلِهِ صَلَّى اللَهُ عَلَيْهِ و ءَالِهِ وَ سَلَّمَ : أَنَا ابْنُ الذَّبِيحَيْنِ .

وَ الْعِلَّةُ الَّتِى مِنْ أَجْلِهَا دَفَعَ اللَهُ عَزَّوَجَلَّ الذِّبْحَ عَنْ اسْمَعِيلَ ، هِىَ الْعِلَّةُ الَّتِى مِنْ أَجْلِهَا دَفَعَ الذِّبْحَ عَنْ عَبْدِاللَهِ ؛ وَ هِىَ كَوْنُ النَّبِىِّ صَلَّى اللَهُ عَلَيْهِ وَ ءَالِهِ وَ سَلَّمَ وَ الْأَئِمَّةِ الْمَعْصُومِينَ صَلَوَاتُ اللَهِ عَلَيْهِمْ فِى صُلْبَيْهِمَا ، فَبِبَرَكَةِ النَّبِىِّ صَلَّى اللَهُ