اسرار ملكوت (مقدمه شرح حديث عنوان بصرى از امام صادق ع) (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٢١

سير اجمالى فعاليتهاى علّامه طهرانى در مدت اقامت در طهران

اخلاق ، جذبات انفاس قدسيّه ، نشئات عوالم ربوبيّه ، و بالجمله روزگار سراسر شور و حال و وجد و مستى و عشق از يك طرف ، و تألّم جانكاه فقدان و هجران و محروميّت و حيرت و سرگشتگى و خلأ از طرف ديگر ، شعر خواجهء شيراز را ورد اللسان آنان قرار داده ، دائم با خود زمزمه داشتند كه :

ياد باد آنكه نهانت نظرى با ما بود * رقم مهر تو بر چهرهء ما پيدا بود

ياد باد آنكه چو چشمت بعتابم مىكشت * معجز عيسويت در لب شكّرخا بود

ياد باد آنكه رخت شمع طرب مىافروخت * وين دل سوخته پروانهء ناپروا بود

ياد باد آنكه چو ياقوت قدح خنده زدى * در ميان من و لعل تو حكايتها بود

ياد باد آنكه صبوحى زده در مجلس انس * جز من و دوست نبوديم و خدا با ما بود

ياد باد آنكه در آن بزمگه خُلق و ادب * آنكه او خندهء مستانه زدى صهبا بود

ياد باد آنكه نگارم چو كمر بربستى * در ركابش مه نو پيك جهان پيما بود

ياد باد آنكه خرابات نشين بودم و مست * و آنچه در مسجدم امروز كمست آنجا بود

ياد باد آنكه به اصلاح شما مىشد راست * نظم هر گوهر ناسفته كه حافظ را بود [ 1 ]

[ 1 ] - ديوان حافظ ، تصحيح پژمان بختيارى ، ص 106 ، غزل 239 .