اسرار ملكوت (مقدمه شرح حديث عنوان بصرى از امام صادق ع) (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ١٤٤

اساس دعوت انبياء تشويق به امور پسنديده و نهى از ظلم و فساد است

آدم در عالم دنياست . بگو اى رسول ما ! من هيج اجر و مزدى را از شما مطالبه نمىكنم . اجر و پاداش من همانا حركت شما در صراط مستقيم و راه به سوى پروردگار است . »

يعنى نفس اهتداء جامعه و خروج از ورطهء انانيّت و تكبّر و خودمحورى و ستم سرلوحه بعثت من و نتيجه زحمات و صدمات من است و جز اين مطلوب و منظورى ندارم . در سورهء يس ، آيه 20 و 21 مىفرمايد :

« وَ جَآءَ مِنْ أَقْصَا الْمَدِينَةِ رَجُلٌ يَسْعَى قَالَ يقَوْمِ اتَّبِعُوا الْمُرْسَلِينَ * اتَّبِعُوا مَن لَّايَسْئَلُكُمْ أَجْرًا وَ هُم مُّهْتَدُونَ » .

« از نقطه دور شهر مردى پديدار گشت و خطاب به آن قوم گفت : اى مردم از فرستادگان خدا پيروى نمائيد ! پيروى كنيد از كسانى كه هيچ پاداش و اجرى مطالبه نمىكنند و خود از هدايت شدگان مىباشند . »

و همينطور از بسيارى از پيامبران مانند هود و يونس و غيره ، در قرآن كريم به اين سبك ياد شده است ، كه جز هدايت امّت به راه راست و حركت به سوى مرضاى الهى و دورى جستن از مسير باطل و خروج از وادى نفس امّاره هيچ مطالبه و منظورى ندارند . بطور كلّى نفس بعثت انبياء چيزى جز تربيت و هدايت بشر به سوى كمال نيست ؛ و اين مهمّ حاصل نخواهد شد مگر به دو امر :

اوّل : سوق و تشويق به انجام امورى كه در جهت تربيت نفوس نقش اساسى و يا پسنديده دارند ، مانند امر به واجبات و مستحبّات ، و دوّم : بيم و انذار از اموريكه عكس جهت نخست در تخريب نفوس و تعطيل قوا و سدّ راه حركت انسان قرار گرفته‌اند . بنابراين چنانچه در اين حركت تربيتى و در راستاى اين نظام تشريع از پرداختن به شقّ دوّم مسأله شانه خالى كنند ، طبيعتاً مسأله رسالت ناتمام و زحمات بعثت بدون نتيجه خواهد ماند . و لهذا ما مشاهده مىكنيم در آيات قرآن بسيار روى اين نكته توجّه شده است و حتّى غير انبياء از مردم نيز مكلّف به اداى اين وظيفه