اسيران و جانبازان كربلا — الصفحة ٥٦

8 - 4 - گفتگوى امام سجّاد ( ع ) با يزيد

سخن مىگفت . يزيد به امام ( ع ) اعتراض كرد كه چرا هنگام سخن گفتن من در دست خود تسبيح دارى . امام ( ع ) به سيرهء جدّش پيامبر ( ص ) دربارهء تسبيح خداوند متعال اشاره كرد و يزيد از تصميم خود منصرف شد . « 1 »

ابن شهر آشوب به نقل از مدائنى مىگويد : با آشكار شدن انتساب امام سجاد ( ع ) به پيامبر ( ص ) [ براى مردم ] يزيد به جلّادش گفت : علىبن‌الحسين را به باغ ببر و بكش و همانجا دفنش كن .

جلّاد ، امام ( ع ) را به باغ برد و مشغول كندن قبر شد . امام ( ع ) نيز نماز مىگزارد و عبادت مىكرد . وقتى مىخواست امام ( ع ) را بكشد دستى از هوا به او ضربه زد و جلّاد با صورت به زمين افتاد . فرياد زد و بىهوش شد . خالدبن يزيد ، جلّاد را ديد كه چيزى از صورتش باقى نمانده بود . او ، اين ماجرا را نزد پدرش تعريف كرد و يزيد دستور داد جلّاد را در قبر بگذارند و رويش ، خاك بريزند . در حال حاضر [ زمان ابن شهر آشوب ] مكانى كه امام چهارم ( ع ) در آنجا حبس شده بود و [ نماز مىخواند ] به مسجد تبديل گشته است . « 2 »

8 - 4 - گفتگوى امام سجّاد ( ع ) با يزيد

سر مبارك امام حسين ( ع ) را به مجلس يزيد آورده « 3 »

و به زمين نهادند . يزيد از حضرت زينب ( س ) خواست تا سخن بگويد ولى او امام سجاد ( ع ) را به عنوان سخنگوى اهل بيت ( ع ) معرفى كرد . امام چهارم ( ع ) نيز اين اشعار را خواند :

لا تَطْمَعُوا انْ تُهينُونَا فَنُكْرِمَكُمْ * وَ انْ نكُفَّ الاذى عنكُم وتُؤْذُونا

( 1 ) - بحار الانوار ، ج 45 ، ص 200 .

( 2 ) - مناقب ، ج 4 ، ص 186 .

( 3 ) - ظاهراً اين مجلس ، همان محفلى است كه به فرمايش امام سجاد ( ع ) در آن مجلس شراب آوردند وسفير پادشاه روم كه از اشراف و بزرگان روم بود نيز حضور داشت . او وقتى پى برد كه اين سر بريده متعلّق به پسر رسول خدا ( ص ) است اعتراض كرد و سپس مسلمان شد . سر مبارك را برداشت و به سينه‌ى خود چسبانيد . او را مىبوسيد و مىگريست . تا به درجه‌ى رفيع شهادت نايل گشت . ( الملهوف ، ص 220 ، 222 ؛ مقتل الحسين ( ع ) ، خوارزمى ، ج 2 ، ص 80 )