اسيران و جانبازان كربلا — الصفحة ١٦٤
سكينه در اسارت :
فرياد زد : پدر جان ! آيا تن به مرگ داده‌اى ؟ امام ( ع ) فرمود : چگونه تن به مرگ ندهد كسى كه يار و ياورى ندارد . سكينه گفت : ما را به حرم جدّمان بازگردان . امام ( ع ) فرمود : اگر مرغ سنگ خوار را به حال خود مىگذاردند مىخوابيد . « 1 »
امام حسين ( ع ) به زنها گفت :
سكينه‌ى من امروز يتيم خواهد شد ؛ به او توجّه و التفات كنيد ، زيرا دل يتيمان نازك مىباشد . « 2 »
در اين وقت سكينه فرياد كنان به سوى آن حضرت آمد و امام ( ع ) او را در آغوش گرفت و فرمود :
« اى سكينه ! بدان كه گريه‌ى تو پس از مرگ من طولانى خواهد شد . » « 3 »
چون دشمن ، زنان را از ميان كشتگان عبور داد ، حضرت سكينه خود را بر روى جسد پدر انداخت و آن را در آغوش گرفت . در اثر گريه ، بىهوش شد . در آن حالت شنيد كه پدرش مىفرمايد :
« شيعيان من ! هر زمان كه آب گوارايى نوشيديد ، مرا به ياد آوريد . يا حكايت غريب يا شهيدى را شنيديد بر من بگرييد . »
سكينه جسد پدر را رها نمىكرد و كسى نمىتوانست او را از پدرش جدا كند . تا اينكه گروهى از اعراب ، وى را با زور از بدن پدر جدا كردند . « 4 »
سكينه در اسارت :
سكينه در اسارت :
دوره‌ى جديد ولى طاقت فرساى زندگى بانو سكينه ( ع ) ، يعنى دوران اسارت از روز يازدهم محرّم آغاز شد . « 5 »
او همراه ساير اسيران و سرهاى شهيدان در حالى كه بر شتر برهنه سوار و ريسمان اسارت به گردنش بود ، از كربلا به كوفه و شام به اسارت برده شد . « 6 »
( 1 ) - بحار الانوار ، ج 45 ، ص 47 .
( 2 ) - روضة الشهدا ، ص 424 .
( 3 ) - مناقب ، ج 4 ، ص 119 ؛ نيز ر . ك السيّدة سكينه ( ع ) ، ص 36 .
( 4 ) - مصباح كفعمى ، ص 741 ؛ الملهوف ، ص 181 ؛ بحار الانوار ، ج 45 ، ص 59 ؛ السيّدة سكينه ( ع ) ، ص 115 ؛ مقتل الحسين ( ع ) ، مقرّم ، ص 307 .
( 5 ) - شرح الاخبار ، ج 3 ، ص 199 ؛ ترجمة الامام الحسين ( ع ) ، ابن سعد ، ص 78 ؛ مقاتل الطالبيين دارالمعرفة ، ص 119 ؛ نفس المهموم ، ص 151 .
( 6 ) - اعيان الشيعه ، ج 3 ، ص 392 ؛ السيّدة سكينه ( ع ) ، ص 63 ؛ سكينه دختر امام حسين ( ع ) ، علىمحمد علىدخّيل ، ص 18 .